Rex is Bram kwijt
Het was een ijskoude winterochtend in het grote Dierenbos. De sneeuw lag zo hoog dat zelfs de struiken bijna verdwenen waren onder dikke, glinsterende hopen wit. Rex, de zwart-witte border collie, liep voorzichtig over het pad. Naast hem huppelde zijn puppybroertje Bram, ook zwart-wit, met fonkelende ogen vol avontuur.
“Niet te ver vooruit, Bram,” blafte Rex zachtjes, terwijl hij goed om zich heen keek. Maar Bram luisterde maar half. De sneeuw was te leuk. Elke stap maakte een kriebel-kraak geluid en overal lagen hoge sneeuwduinen die riepen: spring!
Plots bleef Bram staan. Voor hem lag een enorme sneeuwduin, zacht en hoog als een berg kussens. Hij keek naar Rex, zijn staartje kwispelde, en zonder iets te zeggen…
sprong Bram!
PLOEF!
De sneeuw stoof omhoog en toen… was Bram weg.
“Bram?” blafte Rex geschrokken. Hij rende naar de plek waar Bram was gesprongen. Maar er was niets te zien. Geen pootjes, geen oortjes, geen staartje. Alleen een grote kuil in de sneeuw.
“Bram!” riep Rex nu harder.
Geen antwoord.
Rex begon te zoeken. Hij snuffelde diep in de sneeuw, liep rondjes om de duin en duwde voorzichtig met zijn neus in de zachte hopen. Zijn hartje klopte sneller. Wat als Bram vastzat? Wat als hij hem niet kon vinden?
De winterlucht voelde ineens kouder dan eerst.
Rex blafte, sprong, groef een beetje met zijn poten en luisterde heel goed. Overal was het stil. Zelfs de vogels leken hun adem in te houden. Rex ging op de sneeuwduin staan en keek om zich heen, zijn oren strak gespannen.
“Bram, alsjeblieft… waar ben je?” fluisterde hij.
En toen…
KRRSSHHH…
De sneeuw begon te bewegen.
Met een vrolijke “WIEEHOE!” sprong Bram ineens omhoog uit de sneeuwduin. Zijn snuit zat helemaal onder de sneeuw, zijn oortjes waren wit en zijn ogen straalden van plezier.
“BOE!” blafte Bram lachend.
Rex stond eerst stokstijf stil. Toen rende hij naar Bram toe en gaf hem een grote duw met zijn neus. “Niet meer zomaar verdwijnen!” blafte hij streng, maar zijn staart kwispelde al.
Bram schudde zich uit. Sneeuwvlokken vlogen alle kanten op. “Het was een geheime sneeuwtunnel,” piepte hij trots.
Rex moest lachen. De spanning gleed van hem af, en hij gaf Bram een warme lik over zijn snuit. Samen rolden ze door de sneeuw, speelden, en maakten nieuwe pootafdrukken in het winterbos.
Toen de zon langzaam lager zakte, liepen ze samen naar huis. Rex liep dicht naast Bram, geen moment uit het oog verliezend.
Want Rex wist nu zeker:
avonturen zijn leuk, maar je broertje nooit kwijtraken is nog veel belangrijker. ❄️🐾
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
Reactie plaatsen
Reacties