Rex wist het meteen.
Nog voordat Bram iets zei, nog vóórdat er een geluid te horen was, voelde Rex het. Zijn oren gingen iets naar achteren en hij mompelde: "Bram... doe rustig. En zeg vooral niks geks."
"Waarom?" fluisterde Bram enthousiast. "Is het weer een verrassing?"
Toen klonk het boven hen, luid en duidelijk:
"BRÁÁÁÁM! NIET IN DAT PLASJE STAPPEN!"
Bram sprong verschrikt achteruit.
"HOE WEET HIJ ALTIJD ALLES?!"
Rex zuchtte diep. "Omdat wij hem kennen. Helaas."
Op de bekend lage tak zat hij weer:
Pico de papegaai. Even felgekleurd, even zelfvoldaan, en met precies dezelfde ondeugende blik als de vorige keer.
"Nou nou," zei Pico. "Geen warm welkom? Geen 'hoi Pico wat leuk je weer te zien'?
"Dag Pico," zei Rex droog.
"Dat Pico!" riep Bram enthousiast.
"Woon je hier nog steeds?"
"Nóg steeds," zei Pico trots. "En ik luister nóg steeds?" Jullie zijn trouwens niks veranderd."
"Dat is niet waar," zei Bram. "Ik ben gegroeid!"
"Ja," zei Pico meteen met Rex' stem:
"Bram, je bent gegroeid maar je hersens nog niet.'
"Rex!" riep Bram verontwaardigd.
"Ik heb dat nooit zo gezegd," mompelde Rex. "Bijna nooit."
Pico fladderde vrolijk heen en weer.
"Wat doen jullie vandaag? Wandelen? Denken? Snuffelen? In de problemen komen?"
"Gewoon een rustige wandeling," zei Rex streng.
"ZONDER gedoe."
"Gedoe?" zei Pico. "Ik hoor hier geen gedoe."
En meteen riep hij met perfecte Bram-stem:
"REX! WAT IS DAT? KAN IK ERIN BIJTEN?!"
Bram keek hem trots aan. "Dat zei ik vorige keer ook!"
Rex rolden met zijn ogen. "Pico, alsjeblieft. Geen spelletjes vandaag."
Pico keek beledigd. "Wat jammer. Ik had net een nieuwe."
"Hoe heet het?' vroeg Bram nieuwsgierig.
Rex gromde zacht. "Bram..."
"Het heet," zei Pico triomfantelijk, WIE LUISTERT ER ECHT?"
Voor Rex kon ingrijpen riep Pico met de stem van hun baasje:
"Rex... braaf!"
Rex ging automatisch rechter zitten.
Stilte.
Bram keek hem aan.
"... je zei dat hij geen macht over je had."
Rex kuchte, "Dat was...
spierherinnering.
Pico lag dubbel van het lachen.
"ONGELOOFLIJK."
Daarna ging het los.
"ZIT"
"SPRING"
"KWIJPEL"
"KIJK SCHULDIG!
Bram deed alles meteen. Rex probeerde waardig te blijven, maar toen Pico riep:
"REX... WANDELEN?"
... stond Rex al klaar.
"Dit telt niet," zei hij snel.
Pico streek zijn veren glas. "Jullie zijn mijn favoriete honden. Het bos is veel leuker met jullie."
Bram keek omhoog. "Maar Pico... waarom plaag je ons eigenlijk?"
De papegaai werd even stil. "Omdat jullie lachen. En omdat jullie aardig zijn. En omdat Rex doet alsof hij alles onder controle heeft.
Rex snoof. "Dat heb ik ook."
Pico glimlachte. " Tot de volgende keer dan."
"Tot de volgende keer!" riep Bram blij.
Rex liep verder en mompelde: "ik hoop van niet."
Achter hen klonk en nog één laatste stem, zacht en precies goed:
"REX... JE BENT WÉL EEN GOEDE GROTE BROER."
Rex' staart ging vanzelf een beetje kwispelen.
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
Reactie plaatsen
Reacties