Rex en Bram op de kermis.

De kermis stond midden op het grote plein, vol lichtjes, muziek en vrolijk geroezemoes. Rex liep trots naast zijn puppybroertje Bram, die zijn ogen niet wist waar hij kijken moest. Overal draaiden molens, rinkelden bellen en zweefde de geur van popcorn door de lucht.

“Rex, kijk! Alles beweegt!” riep Bram enthousiast, terwijl zijn staart alle kanten op zwiepte.

Op Rex’ schouder zat Pico de papegaai, die het maar al te interessant vond.
“Kèèèèrmis! Kèèèèrmis!” kraaide hij vrolijk, tot grote hilariteit van de mensen om hen heen.

Plots bleven ze staan voor een klein huisje met een groot bord erboven: Lachspiegels.
Bram keek nieuwsgierig naar binnen. “Wat is dat, Rex?”

“Dat zijn spiegels die je anders laten zien dan je echt bent,” zei Rex. “Kom, laten we kijken.”

Binnen gebeurde er iets geks. Héél geks.
Rex zag zichzelf ineens met superlange poten en een piepklein koppie.
Bram daarentegen leek net een hele brede, platte puppy met ogen zo groot als schotels.

“HA! Rex, je lijkt wel een giraffe-hond!” schaterde Bram.

Rex probeerde serieus te blijven, maar toen hij Bram zag, barstte hij ook in lachen uit. Zijn lach galmde door de spiegels heen.

Pico keek in een spiegel en riep:
“Wie is die knappe vogel? O! Dat ben ik!”
Daarna begon hij zo hard te lachen dat hij bijna van Rex’ schouder viel.

Ze lachten zo hard dat hun buiken pijn deden en de tranen over hun wangen rolden. Andere bezoekers begonnen mee te lachen, zonder precies te weten waarom.

Maar toen klonk ineens de stem van hun baasje:
“Rex, Bram… kom maar weer, hoor!”

Nog één keer keken ze in de lachspiegel.
“Dit vergeet ik nooit meer,” zei Bram tevreden.

Met vrolijke stappen liepen ze verder de kermis over, Pico vrolijk fluitend mee, hun hoofd nog vol grappige beelden en hun hart vol plezier.

Want samen lachen…
dat is het leukste avontuur van allemaal. 🐾🎡🦜