Rex en Bram dansen in de voorjaarscompetitie

Het was een zachte lentedag. De zon scheen warm op het gras en overal om hen heen bloeiden bloemen in vrolijke kleuren. Rex, een trotse zwart-witte border collie, stond rustig te kijken naar het veld. Naast hem sprong Bram, zijn kleine puppybroertje, ongeduldig heen en weer. Zijn pootjes konden nauwelijks stil blijven.

"Wat gebeurt hier, Rex?" vroeg Bram terwijl hij zijn kopje scheef hield.

"Dit," zei Rex glimlachend, "is de voorjaarscompetitie. Vandaag laten honden zien hoe goed ze kunnen bewegen, luisteren en vooral... plezier maken."

De muziek begon te spelen. Zachte tonen waaiden over het veld en zonder er echt over na te denken begon Bram te wiebelen. Eerst voorzichtig, toen steeds uitbundiger. Rex moest lachen en deed mee. Samen draaiden ze rondjes, sprongen op hun achterpoten en landden ze weer netjes naast elkaar.

De mensen langs de kant klapten enthousiast. Vogels floten mee zelfs de bloemen leken te dansen in de wind. Bram keek stralend omhoog naar Rex. "Ik kan dit helemaal niet perfect," piepte hij een beetje onzeker.

Rex boog zich naar hem toe. "Dat hoeft ook niet. Zolang we het samen doen, is het altijd goed."

Hand in poot - nou ja, poot aan poot - dansten ze verder. Soms ging het een beetje rommelig, soms juist verrassend mooi. Maar hun staarten zwiepten vrolijk en hun ogen glansden van plezier.

Aan het einde van de competitie kregen ze geen grote beker, maar wel iets veel belangrijkers: applaus, lachende gezichten en een warm gevoel van binnen. Bram kroop dicht tegen Rex aan.

"Volgend voorjaar doen we weer mee, hè?" vroeg hij zacht.

Rex knikte. "Zeker weten. Want wij twee samen... dat is de mooiste dans die er bestaat."

En terwijl de zon langzaam zakte, liepen twee zwart-witte border collies tevreden het veld af - klaar voor het volgende avontuur.