Rex en Bram en het fluisterpad in het bos

🌲 Rex en Bram en het fluisterpad in het bos

Het was een rustige ochtend in het grote bos. De zon scheen zacht door de bomen en dauwdruppels glinsterden op het gras.
Rex liep voorop, zijn oren alert, zijn pas rustig en zeker. Bram huppelde achter hem aan, zijn pootjes nog een beetje onhandig maar vol enthousiasme.

“Rex,” fluisterde Bram, “hoor jij dat ook?”

Rex bleef staan.
Het bos was stil… en toch niet helemaal. Tussen de bomen klonk een zacht fluisteren, alsof het bos zelf iets wilde vertellen.

“Dat komt van het oude pad,” zei Rex bedachtzaam. “Daar komen niet vaak dieren.”

Nieuwsgierig liep Bram alvast een stukje vooruit.
Het pad was smal en kronkelig, bedekt met bladeren in alle tinten groen en bruin. Bij elke stap leek het fluisteren iets harder te worden.

Plotseling sprong er een klein muisje tevoorschijn.
“Niet schrikken!” piepte hij. “Ik ben Milo. Ik ben de weg kwijt…”

Bram ging meteen zitten. “Wij helpen je!”
Rex knikte. “Waar moet je naartoe?”

“Mijn hol ligt bij de grote eik, maar ik durf hier niet alleen doorheen,” zei Milo zacht.

Samen liepen ze verder over het fluisterpad.
De bomen kraakten vriendelijk, vogels keken nieuwsgierig toe en langzaam veranderde het fluisteren in een zacht, geruststellend geluid — alsof het bos blij was met hun bezoek.

Daar stond hij: de grote eik 🌳
Milo sprong vrolijk heen en weer. “Dank jullie wel! Jullie zijn echte bosvrienden.”

Bram straalde. “Zie je Rex, het bos praat niet om bang te maken.”

Rex glimlachte. “Nee Bram… het bos fluistert om te verbinden.”

Hand in poot liepen ze terug, terwijl het fluisterpad langzaam weer stil werd.
Maar diep vanbinnen wisten Rex en Bram:
het bos zou hen altijd herkennen.

✨ Einde