Rex en Bram en het verdwaalde egeltje

Op een frisse ochtend wandelden Rex en Bram samen met hun bazinnetje langs het grote bos.
De dauw lag nog als kleine pareltjes op het gras en de vogels zongen vrolijk.

Rex liep rustig voorop, zoals altijd.
Bram, zijn kleine puppybroertje, hupte erachteraan met zijn staartje in de lucht.

“Rex! Kijk eens!” riep Bram ineens.
Hij wees met zijn pootje naar een smal paadje dat ze nog nooit eerder hadden gezien.

Het paadje kronkelde tussen hoge bomen door en was bedekt met zachte mos.
Het leek wel een geheim.

Rex snuffelde even.
“Volgens mij… is dit een nieuw avontuur,” zei hij glimlachend.

Voorzichtig liepen ze het paadje op.
De zon scheen door de bladeren en maakte dansende lichtvlekjes op de grond.
Plotseling hoorden ze een zacht piepje.

Onder een struik zat een klein egeltje.
Hij keek een beetje bang.

“Hallo,” zei Rex vriendelijk.
“Is alles goed?”

Het egeltje knipperde met zijn oogjes.
“Ik ben de weg kwijt… Ik kan mijn huisje niet meer vinden.”

Bram stapte meteen naar voren.
“Wij helpen je wel! Wij zijn goed in zoeken.”

Samen liepen ze door het bos.
Rex rook aan het gras en de bladeren,
en Bram keek overal goed rond.

Na een tijdje wees Rex naar een holletje onder een oude boom.
“Is dat jouw huisje?”

Het egeltje begon blij te piepen.
“Ja! Dat is het! Dank jullie wel!”

Hij rolde zich even op van blijdschap en keek hen dankbaar aan.
“Jullie zijn echte bosvrienden.”

Bram straalde.
“Wij helpen graag!”

Toen het egeltje veilig thuis was, liepen Rex en Bram terug naar hun bazinnetje.
De zon stond inmiddels hoog aan de hemel.

“Wat een mooi avontuur,” zuchtte Bram tevreden.
Rex knikte.
“En morgen wacht er vast weer een nieuw verhaal.”

Hand in poot liepen de twee zwart-witte border collies verder,
klaar voor alles wat het bos hen nog zou brengen. 🐾