Rex en Bram op de Hei

.

Op een frisse ochtend trok het bazinnetje haar wandelschoenen aan.

"Kom jongens, we gaan naar de hei," zei ze vrolijk.

Rex stond meteen klaar bij de deur, zijn staart rustig heen en weer zwaaiend.

Bram, het kleine puppybroertje, sprong er omheen alsof hij op veren liep.

Wandelen op de hei... dat klonk als een groot avontuur!

De lucht was helder en de paarse heide wiegde zachtjes in de wind toen ze aankwamen.

Rex liep netjes naast het bazinnetje, maar Bram... die rende van links naar rechts, snuffelde aan elke grasspriet en maakte kleine vreugdesprongetjes.

Plots bleef Rex staan.

Zijn oren gingen recht omhoog.

Voor hen, een stukje verderop de hei, bewoog iets.

"Bèèèh... bèèèh..."

Een grote kudde schapen graasde rustig tussen de heidestruiken. En daar, aan de zijkant van de kudde liep een prachtige zwart-witte border collie. Met een scherpte blik en snelle poten hield hij de schapen netjes bij elkaar. Zodra een schaap iets te ver afweek, rende hij er soepel omheen en bracht het weer terug.

Bram keek met open bek.

"Wóóów... blafte hij zachtjes.

Zijn pootjes begonnen te trappelen van enthousiasme.

"Zie je dat, Bram?" zei Rex rustig.

"Dat is een echte werkhond."

Maar Bram luisterde al half niet meer. Hij keek gefascineerd naar de andere border collie en fluisterde:

"Dat wil ik ook!"

Voorzichtig liep hij een paar stapjes naar voren. Hij ging laag staan, net zoals hij de andere hond zag doen. Zijn ogen groot, zijn staart een beetje te hoog.

Toen maakte hij... een sprong.

En nog één.

En nog één.

Hij rende een rondje.

Gleed bijna uit.

Maakte een gekke draai.

Sprong omhoog alsof hij over denkbeeldige schapen sprong.

Rex kon het niet laten om zacht te lachen.

"Rustig, kleine herder," zei hij. "Je moet eerst leren kijken... en dan pas rennen."

De andere border collie keek even op en zag Bram stuntelen. Heel even leek het alsof hij glimlachte. Hij liep rustig naar hen toe en knikte vriendelijk naar Rex en het bazinnetje. Daarna draaide hij zich weer om en bracht met één vloeiende beweging een schaap terug naar de kudde.

Bram probeerde het nog ene keer. Hij sloop een paar stapjes...

Bleef staan...

En maakte toen weer zo'n vrolijke, gekke sprong.

Het bazinnetje moest lachen. 

"Volgens mij heb je nog even oefeningen nodig, Bram."

Bram hijgde blij en keek trots omhoog. 

"Maar ik leer het wel hoor! Ooit word ik ook zo'n goede herder!"

Rex gaf hem een zachte duw met zijn neus. 

"Dat geloof ik meteen. En tot die tijd... oefenen we gewoon op de hei."

Samen liepen ze verder, over de paarse velden, terwijl de schapen rustig graasden en de wind zacht door hun vacht streek. 

En Bram?

Die maakte onderweg nog héél veel vrolijke sprongen.