Toen Rex en Bram het merkten

Toen rex en Bram het merkten

Toen Rex en Bram het merkten

Die avond toen de deur openging,
waren Rex en Bram meteen bij de deur.

Normaal sprong Bram vrolijk omhoog
en draaide Rex een paar rondjes van blijdschap.
Maar vandaag gebeurde er iets anders.

Ze bleven stil.

Rex keek naar het gezicht van zijn bazinnetje.
Zijn slimme bruine ogen zagen het meteen.
Er was iets gebeurd.

Bram, het kleine puppybroertje,
kwispelde eerst nog een beetje,
maar stopte toen ook.
Hij voelde het in de lucht.

Hun bazinnetje ging zitten op de bank.
Ze zuchtte diep.
Alsof de hele dag nog op haar schouders lag.

Rex sprong zacht naast haar op de bank
en legde zijn kop tegen haar arm.
Niet druk, niet wild.
Gewoon dichtbij.

Bram kroop er meteen bij,
nog een beetje onhandig zoals puppy’s dat doen.
Hij legde zijn kleine pootje op haar been.

Alsof hij wilde zeggen:

"Wij zijn hier."

Hun bazinnetje aaide over hun zachte vacht.
Langzaam, steeds rustiger.

Ze vertelde niets met woorden,
maar Rex en Bram begrepen het toch.

Soms gebeuren er dingen
die pijn doen van binnen.
Dingen die je laten schrikken.
Dingen die je nog lang blijven volgen.

Maar Rex wist iets belangrijks.

Hij schoof nog iets dichter tegen haar aan.

En Bram gaf haar hand een klein likje.

Alsof ze wilden zeggen:

"Wat er ook gebeurt vandaag,
je hoeft er niet alleen doorheen."

De kamer werd stil.

Buiten werd het langzaam avond.

En tussen twee trouwe honden
begon het hart van hun bazinnetje
een klein beetje rustiger te kloppen.

.