een lied (witte donderdag)

Ik ben Rex.
En vandaag… was het stil in huis.

Niet het gewone stil zijn, maar een zacht soort stilte.
Alsof de dag iets bijzonders met zich meebracht.

Het bazinnetje zat op de bank met een schrift op schoot.
Ze schreef… dacht… en schreef weer verder.

Bram lag dicht tegen haar aan.
Zijn kleine pootje rustte op haar been.

“Wat doet ze?” fluisterde hij.

Ik keek rustig naar haar.
“Ze maakt iets vanuit haar hart,” zei ik zacht.

Na een tijdje legde ze haar pen neer.
Ze haalde diep adem.

“Kom eens hier, jongens,” zei ze.

Ik ging liggen aan haar voeten.
Bram kroop half tegen mij aan, nog een beetje klein, nog een beetje zoekend.

Toen begon ze te zingen.

Haar stem was zacht.
Warm… en vol gevoel.

Ik begreep niet elk woord.
Maar ik voelde wat ze bedoelde.

Over liefde.
Over geven.
Over samen zijn… zelfs als het stil is.

Bram keek naar mij.
“Waarom voelt dit zo anders?” fluisterde hij.

Ik legde mijn kop dichter bij hem.
“Omdat dit lied over Witte Donderdag gaat,” zei ik zacht.
“Een moment van liefde… van delen… en van iets dat groter is dan wijzelf.”

Het lied vulde de kamer.
En even leek alles stil te staan.

Toen ze klaar was… bleef het nog even hangen.

Het bazinnetje keek naar ons.
“Dit lied voor Witte Donderdag heb ik geschreven,” zei ze zacht.

Ik liep naar haar toe en gaf haar een kleine lik over haar hand.

Bram kwispelde voorzichtig.
Zijn oogjes glinsterden.

We hoefden niks te zeggen.

We voelden het samen.

💛 Soms zit de grootste kracht…
in een zachte stem.
En in liefde die je gewoon voelt.

— auteur Kelly Black

hier onder staat de tekst mocht je het mee willen lezen