Het was warm. Héél warm.

Zo’n dag waarop zelfs de vogels liever in de schaduw bleven en Rex en Bram tijdens het wandelen steeds verlangend naar ieder plasje water keken.

Bram liep hijgend naast Rex. Zijn tong hing een heel eind uit zijn bek.

“Pfff… Rex, ik wil zwemmen!” zei hij. “Heel lang zwemmen. En spetteren. En achter de bal aan. En dan nóg een keer spetteren!”

Rex keek hem lachend aan. “Volgens mij wil jij vooral heel veel spetteren.”

Het bazinnetje had gelukkig hetzelfde idee. Ze pakte de handdoeken, een fles water en natuurlijk de favoriete bal van Rex en Bram.

“Kom jongens,” zei ze. “We gaan naar het meertje!”

Bram sprong meteen enthousiast bij de deur op en neer. Zwemmen! Dat klonk als het allerbeste plan van de hele dag.

Even later kwamen ze bij het meertje aan. Bram zag het water en wilde er meteen naartoe rennen.

Maar plotseling riep het bazinnetje:

“Ho, Bram! Stop! Niet het water in!”

Bram bleef verbaasd staan.

“Maar… we gingen toch zwemmen?”

Rex kwam naast hem staan en keek naar het water. Op sommige plekken lag een vreemde groenblauwe laag.

“Blauwalg,” zei Rex.

“Blauw-wát?” vroeg Bram.

“Blauwalg,” herhaalde Rex. “Dat zijn hele kleine bacteriën die vooral bij warm weer in stilstaand water kunnen groeien. Het water kan er groen of blauwgroen van worden. En daar kunnen honden én mensen ziek van worden.”

Bram keek met grote ogen naar het meertje.

“Dus ik mag er niet eens met één pootje in?”

“Nee,” zei Rex. “En je mag er ook niet van drinken. Als er blauwalg is, kun je beter helemaal uit het water blijven.”

Bram liet zijn kop hangen. Zijn vrolijke staart hing ineens stil naar beneden.

“Maar ik wilde zó graag zwemmen…”

Rex was eigenlijk ook teleurgesteld. Hij had zich al helemaal voorgesteld hoe hij achter zijn bal aan door het water zou zwemmen.

Het bazinnetje hurkte bij de twee neer.

“Niet zo sip kijken, jongens. Ik weet nog een ander meertje. We kunnen daar gaan kijken.”

Brams oren gingen meteen omhoog.

“Een ánder meertje?”

“Jazeker!”

Ze stapten weer in de auto en reden een stukje verder. Onderweg keek Bram steeds naar Rex.

“Denk je dat daar ook blauwalg is?”

“Dat weten we pas als we er zijn,” zei Rex. “Daarom moet je altijd eerst goed kijken of er een waarschuwing staat en of het water veilig is.”

Toen ze bij het andere meertje aankwamen, liep het bazinnetje eerst naar het informatiebord.

Rex en Bram wachtten ongeduldig.

Bram keek naar het water.

Toen naar het bazinnetje.

Weer naar het water.

En weer naar het bazinnetje.

“Nou?” piepte hij.

Het bazinnetje draaide zich om en begon te lachen.

“Goed nieuws! Hier is geen waarschuwing voor blauwalg. Jullie mogen zwemmen!”

“JAAAA!” blafte Bram.

Hij stoof naar het water en sprong er met zo’n enorme plons in dat Rex een hele golf over zich heen kreeg.

“BRAM!”

Bram kwam proestend boven water.

“Sorry, Rex!”

Maar aan zijn ondeugende koppie was te zien dat hij het eigenlijk helemaal niet zo erg vond.

Even later zwommen ze samen achter de bal aan. Rex voorop en Bram er vlak achteraan. Het bazinnetje zat aan de kant en keek lachend toe.

Na een tijdje lagen de twee Border Collies moe maar tevreden in het gras.

Bram keek nog eens naar het water.

“Rex?”

“Ja, Bram?”

“Ik weet nu wat blauwalg is.”

Rex knikte tevreden.

“En wat heb je geleerd?”

Bram dacht even heel diep na.

“Dat je bij warm weer niet zomaar ieder meertje in moet springen.”

“Precies.”

Bram grijnsde.

“En dat het bazinnetje gelukkig meer dan één zwemplekje kent!”

Rex gaf hem een zacht duwtje.

“Dát is misschien wel het belangrijkste wat je vandaag hebt geleerd.”

En zo werd een grote teleurstelling toch nog een heerlijke zwemmiddag.

Want soms kan iets niet doorgaan zoals je had bedacht… maar ligt er even verderop zomaar een nieuw avontuur te wachten. 💙🐾