het dierenpension

Op een ochtend stond het bazinnetje al vroeg bij de voordeur.

"Kom jongens, vandaag gaan we iets heel bijzonders doen!"

Rex stond meteen klaar. Als het bazinnetje bijzonders zei, betekende dat meestal dat er iets leuks ging gebeuren. Bram kwam achter hem aan gestormd met een speeltje in zijn bek.

"Gaan we wandelen?" vroeg Bram enthousiast.

"Nee," zei het bazinnetje. "Vandaag gaan we helpen bij het dierenpension."

Bram liet  van verbazing zijn speeltje vallen.

"Een dieren... wat?"

"Een dierenpension," legde Rex uit. "Dat is een soort vakantiehotel voor dieren. Als hun baasjes op vakantie zijn, worden ze daar goed verzorgd."

Brams oren gingen omhoog.

"Een hotel voor honden? Hebben ze daar dan ook roomservice?"

Rex keek hem aan.

"Jij denkt ook altijd maar aan eten."

Even later kwamen ze aan bij het dierenpension. Nog voordat de deur open was, hoorde Bram het al.

WOEF! WOEF! MIAUW! PIEP! 

"Wauw!' riep hij. "Het klinkt hier gezellig!"

Binnen was het inderdaad een drukte van belang. Er waren grote honden, kleine honden, jonge honden en oude honden. In een aparte ruimte zaten katten heerlijk op zachte dekentjes te slapen.

De mevrouw van het pension kwam hen begroeten.

"Wat fijn dat jullie komen helpen! We kunnen wel wat extra pootjes gebruiken."

Bram keek trots naar zijn voorpoten.

"Ik heb er twee!"

Rex zuchtte.

"Ze bedoelt ons, Bram."

Hun eerste klusje was helpen bij het uitdelen van de brokjes. Het bazinnetje vulde de voerbakken en Rex liep keurig mee.

Bram liep óók mee.

Heel dicht mee zelfs.

Zijn neus hing bijna boven iedere voerbak.

"Bram..." waarschuwde Rex.

"Ik controleer alleen maar of de brokjes goed zijn," zei Bram.

"Met je neus?"

"Dat is mijn beste controle-instrument."

Daarna mochten Rex en Bram met een paar honden naar buiten. Op het grote speelveld werd gerend, gesnuffeld en achter balletjes aangejaagd. Bram vond het geweldig. Binnen vijf minuten had hij drie nieuwe vrienden.

Rex zag ondertussen een klein hondje alleen bij het hek zitten. Het hondje keek een beetje verdrietig.

Rex liep er rustig naar toe.

"Wil je niet spelen?"

"Ik mis mijn baasje," zei het hondje zachtjes.

Rex ging naast hem zitten.

"Dat snap ik. Maar je baasje komt je echt weer ophalen. Tot die tijd zorgen ze hier goed voor je." 

Bram kwam erbij zitten en legde zijn balletje voor het hondje neer.

'Hier. Jij mag hem even hebben."

Rex keek verbaasd.

Bram die vrijwillig zijn bal uitleende? Dat gebeurde niet vaak!

Voorzichtig pakte het hondje de bal. Even later rende hij  ermee over het gras en Bram rende vrolijk achter hem aan.

Aan het einde van de middag waren Rex en Bram moe. Héél moe.

In de auto kroop Bram tegen Rex aan. 

"Rex?"

"Hmm?"

Werken in een dierenpension is best zwaar."

"Dat klopt. 

"Maar ook heel leuk."

Rex knikte.

Na een paar seconden vroeg Bram:

"Denk je dat ze morgen weer hulp nodig hebben?"

Rex deed één oog open.

"Waarom?"

Bram likte langs zijn bek.

"Omdat ik nog steeds niet weet hoe die brokjes smaken."

Vanaf de bestuurdersstoel begon het bazinnetje te lachen.

"Droom maar lekker verder, Bram!"

En nog voordat ze thuis waren, lag Bram al te slapen. Waarschijnlijk droomde hij van een groot dierenpension...

met héél goede roomservice