Rex en Bram gaan vissen

Het was nog vroeg in de ochtend toen het bazinnetje de achterdeur opendeed.

“Kom jongens, vandaag gaan we iets leuks doen!”

Rex stond meteen klaar. Zijn oren gingen recht overeind. Bram kwam achter hem aangesprongen met een bal in zijn bek.

“Gaan we spelen?” leek hij te vragen.

“Nee Bram,” lachte het bazinnetje. “Vandaag gaan we vissen.”

Bram liet van verbazing zijn bal vallen.

Vissen?

Hij keek naar Rex.

“Wat is vissen?”

Rex liep heel wijs naar de auto.

“Dat is héél lang naar een dobbertje kijken en hopen dat er iets gebeurt.”

Dat klonk Bram eerlijk gezegd niet erg spannend in de oren.

Even later kwamen ze bij een rustig meertje. Het water glinsterde in de ochtendzon en langs de kant stond hoog gras. Libellen vlogen over het water en ergens tussen het riet kwaakte een kikker.

Het bazinnetje zette haar stoeltje neer en pakte de hengel.

Rex ging keurig naast haar zitten.

Bram niet.

Bram liep naar links.

Toen naar rechts.

Hij snuffelde aan het bakje met aas.

“Bah!”

Daarna ontdekte hij het schepnet.

Dat was interessant!

Hij stak zijn kop erin en voordat het bazinnetje het wist, liep Bram rond met het schepnet om zijn nek.

“Bram!” riep ze lachend. “Daar moet straks de vis in, niet jij!”

Rex keek hem aan alsof hij wilde zeggen:

“Puppy's…”

Toen ging ineens de dobber onder water.

“Beet!” riep het bazinnetje.

Rex sprong overeind.

Bram ook.

Het bazinnetje draaide voorzichtig aan de molen en even later verscheen er een klein visje boven het water.

Bram keek met grote ogen.

“Wauw!”

Het visje spartelde een beetje terwijl het bazinnetje voorzichtig het haakje losmaakte.

“En nu?” vroeg Bram nieuwsgierig.

“Nu mag hij weer terug,” legde Rex uit.

“Terug?”

“Ja. Wij kwamen alleen even kennismaken.”

Het bazinnetje hield het visje voorzichtig bij het water en liet het los. Met één snelle beweging zwom het weg.

Bram rende langs de waterkant mee.

“Dag vis! Tot de volgende keer!”

Maar toen zag hij iets bewegen tussen het riet.

Een kikker!

Bram sprong erachteraan.

“Bram, niet doen!” blafte Rex nog.

PLONS!

Daar zat Bram.

Midden in het ondiepe water.

Zijn oren hingen naar beneden en zijn vacht droop van het water.

Het bazinnetje begon te lachen.

Rex keek naar zijn kleine vriend.

“Bram?”

“Ja?”

“Vissen doe je normaal gesproken met een hengel.”

Bram schudde zich eens flink uit, precies naast het bazinnetje.

Spetters vlogen alle kanten op.

“Nou,” lachte ze terwijl ze haar natte gezicht afveegde, “volgens mij kunnen we beter naar huis.”

Op de terugweg lag Bram moe op zijn kleedje.

“Rex?”

“Ja Bram?”

“Gaan we nog een keer vissen?”

“Natuurlijk.”

Bram dacht even na.

“Mooi. Dan neem ik de volgende keer mijn zwembandjes mee.”

Rex zuchtte.

Met Bram erbij werd zelfs een rustig ochtendje vissen een avontuur.

En stiekem…

vond hij dat eigenlijk veel leuker. 🐾🎣