Rex en Bram en het zwaluwtje dat de weg niet wist

het zwaluwtje dat de weg niet wist

door Kelly Black

Rex en Bram waren op bezoek bij oma.

In haar tuin was de herfst al goed te zien. De bladeren van de appelboom waren geel geworden en op het gras lagen kleine rode appeltjes. Langs het tuinpad bloeiden nog een paar paarse herfstbloemen.

Oma zat op het terras met een warme kop thee. Rex lag rustig naast haar stoel, terwijl Bram door de bladeren rende.

Ritsel, ritsel, ritsel!

Bram sprong midden in een grote hoop bladeren.

“Bram,” lachte oma, “straks neem je de hele herfst mee naar binnen!”

Opeens bleef Bram stil staan. Hij spitste zijn oren en keek naar de oude regenton.

“Piep… piep…”

“Hoorde jij dat ook?” vroeg hij aan Rex.

Rex kwam overeind en liep voorzichtig naar de regenton. Achter een bloempot zat een klein vogeltje. Het had een donkerblauw ruggetje, een witte buik en een roodbruin keeltje.

“Het is een zwaluwtje,” zei oma, die achter hen was komen staan.

Het vogeltje keek hen met bange oogjes aan.

“Je hoeft niet bang te zijn,” zei Rex vriendelijk. “Wij doen je niets.”

Het zwaluwtje kwam langzaam achter de bloempot vandaan.

“Ik heet Fiep,” vertelde hij zacht. “Ik ben mijn familie kwijtgeraakt. We waren onderweg naar een warm land, maar toen kwam er een harde wind. Ik probeerde bij de anderen te blijven, maar ik werd steeds verder weggeblazen.”

“En nu weet je niet waar je naartoe moet?” vroeg Bram.

Fiep schudde verdrietig zijn kop.

“Overal zien de bomen en de daken er hetzelfde uit. Ik weet alleen nog dat we langs een hoge kerktoren en een boerderij met een rood dak vlogen.”

“Dan zoeken we die boerderij!” riep Bram meteen.

Hij wilde al naar het tuinhek rennen, maar Rex hield hem tegen.

“Rustig maar. Fiep is moe. Eerst moet hij uitrusten.”

Oma pakte een klein mandje uit de schuur. Ze legde er een zachte doek in en zette het op een beschut plekje op het terras. Daarna gaf ze Fiep een ondiep schaaltje met water.

“Zwaluwen trekken in de herfst naar warme landen,” vertelde oma. “Vaak verzamelen ze zich eerst met een hele groep op draden bij weilanden en boerderijen.”

“Alsof ze samen op de bus wachten,” zei Bram.

Oma lachte. “Zo zou je het kunnen noemen.”

Terwijl Fiep uitrustte, gingen Rex en Bram in de tuin op zoek naar aanwijzingen.

Bram speurde tussen de bloemen. Rex rook langs het tuinhek. Maar nergens vonden ze iets wat hen naar de andere zwaluwen kon brengen.

Toen landde er een roodborstje op de schutting.

“Zoeken jullie soms de grote groep zwaluwen?” vroeg het vogeltje.

“Ja!” riep Bram. “Heb jij ze gezien?”

“Vanmorgen zat er een hele rij op de lange draad bij de oude boerderij,” vertelde het roodborstje. “De boerderij met het rode dak, aan de overkant van het weiland.”

“Dat moet de boerderij zijn die Fiep bedoelt,” zei Rex.

Fiep was inmiddels weer wat opgeknapt. Hij fladderde uit het mandje en ging op de rand zitten.

“Denk je dat je een klein stukje kunt vliegen?” vroeg oma.

“Ik wil het proberen,” zei Fiep dapper.

Oma deed haar jas aan en samen liepen ze naar het weiland. Rex liep voorop. Bram bleef vlak onder Fiep lopen, zodat het zwaluwtje zich niet alleen hoefde te voelen.

Na een tijdje begon Fiep steeds lager te vliegen.

“Ik kan niet meer,” piepte hij.

“Je hoeft nog niet helemaal naar het warme land,” zei Bram. “Je hoeft alleen maar tot de rode boerderij. De rest doen we samen.”

Fiep keek naar het kleine hondje onder hem. Daarna sloeg hij nog één keer krachtig met zijn vleugels.

Achter de bomen verscheen een groot rood dak.

“Daar is het!” blafte Rex.

Boven het weiland hing een lange draad. Daarop zaten tientallen zwaluwen dicht naast elkaar. Ze leken wel kleine zwarte muzieknootjes op een lange lijn.

Een van de zwaluwen vloog plotseling op.

“Fiep!” riep ze.

“Mama!” piepte Fiep blij.

Hij vloog zo snel hij kon naar haar toe. De andere zwaluwen begonnen vrolijk door elkaar te kwetteren. Ze hadden overal naar hem gezocht.

Fiep ging naast zijn moeder op de draad zitten.

“Dank jullie wel!” riep hij naar beneden. “Nu weet ik weer waar ik naartoe moet.”

Even later vloog de hele groep omhoog. Ze maakten een prachtige bocht boven de boerderij. Fiep vloog nog één rondje boven Rex, Bram en oma, alsof hij gedag zwaaide.

Daarna verdwenen de zwaluwen langzaam achter de bomen, op weg naar de warme zon.

Bram keek hen na tot hij geen enkel stipje meer kon zien.

“Zouden ze ons nog herinneren als ze in de lente terugkomen?” vroeg hij.

“Dat weet ik wel zeker,” zei oma. “Wie je helpt wanneer je verdwaald bent, vergeet je niet zomaar.”

Terug in de tuin vulde oma het vogelhuisje voor de vogels die tijdens de winter bij haar bleven.

Rex ging weer naast haar stoel liggen. Bram kroop dicht tegen hem aan.

Boven de tuin dwarrelde een geel herfstblaadje door de lucht.

“Dag, Fiep,” fluisterde Bram. “Goede reis.”

En heel ver weg, hoog boven de bomen, klonk nog één zacht piepje terug.