Rex en Bram de verhuishelden

Op een vroege ochtend stond er een grote aanhanger voor het huis. Hij was helemaal volgeladen met dozen, stoelen, kastjes en nog veel meer spullen.

“Vandaag gaan we verhuizen,” vertelde het bazinnetje. “Mijn dochter krijgt een nieuw huis in Arnhem.”

Rex keek aandachtig naar de volle aanhanger. Hij begreep meteen dat dit een belangrijke dag was. Bram dacht vooral dat al die dozen speciaal voor hem waren neergezet. Hij snuffelde eraan, liep eromheen en probeerde met zijn neus een loshangend stukje plakband vast te pakken.

“Bram, dat plakband moet blijven zitten,” lachte het bazinnetje.

Na een flinke autorit kwamen ze in Arnhem aan. Het was er druk. Auto’s reden voorbij, fietsers zoefden langs en overal liepen mensen. Midden in de stad stond een prachtig oud herenhuis. Het had hoge ramen, een grote voordeur en héél veel verdiepingen.

De dochter van het bazinnetje ging helemaal bovenin wonen.

Rex keek omhoog.

Toen keek hij naar de aanhanger.

En daarna weer omhoog.

“Woef,” zei hij zachtjes.

Het klonk alsof hij wilde zeggen: Dat wordt een flinke klus.

Iedereen begon met uitladen. De dozen en meubels moesten door de grote voordeur en daarna via de lange trappen helemaal naar boven worden gebracht.

Rex liep steeds netjes mee. Onderaan de trap keek hij wie er aankwam en bovenaan wachtte hij tot alles veilig was neergezet. Hij nam zijn taak als verhuisopzichter heel serieus.

Bram wilde natuurlijk ook helpen. Het bazinnetje gaf hem een klein kussentje.

“Dit mag jij naar boven brengen.”

Trots pakte Bram het kussen in zijn bek. Hij rende de trap op, maar halverwege liet hij het vallen. Het kussen stuiterde over de treden en gleed helemaal terug naar beneden.

Bram keek het verbaasd na.

“Je moet het wel vasthouden,” zei het bazinnetje lachend.

Bij de tweede poging ging het beter. Bram bracht het kussen helemaal naar boven en legde het midden in de nieuwe woonkamer neer. Daarna ging hij er onmiddellijk zelf bovenop zitten.

“Dat kussen is niet voor jou,” zei Rex met een waarschuwend blafje.

Bram deed alsof hij hem niet hoorde.

Intussen probeerden de verhuizers een kastje naar boven te krijgen. Bij iedere draai bleef het bijna tegen de muur steken.

“Een beetje naar links!” riep iemand.

“Nee, naar rechts!”

“De andere kant op!”

Bram stond bovenaan de trap en blafte enthousiast mee.

“Woef! Woef! Woef!”

“Gelukkig hebben we Bram om de aanwijzingen te geven,” grapte de dochter van het bazinnetje.

Eindelijk stond het kastje boven. Maar toen ontstond er een nieuw probleem. De sleutel van de nieuwe voordeur was nergens meer te vinden.

Iedereen zocht in tassen, jaszakken en tussen de verhuisdozen.

“Ik weet zeker dat ik hem net nog had,” zei de dochter bezorgd.

Rex stak zijn neus in de lucht. Dit was een klus voor hem. Hij snuffelde langs de tassen, liep naar de aanhanger en bleef staan bij een opgerolde verhuisdeken. Met zijn neus duwde hij ertegenaan.

Rinkel, rinkel.

Daar lagen de sleutels!

“Goed gedaan, Rex!” riep het bazinnetje trots.

Rex kwispelde. Dít was pas echt helpen.

Bram wilde ook iets belangrijks vinden. Hij snuffelde onder een stoel, achter een doos en tussen twee tassen. Even later kwam hij blij terug met een verloren sok in zijn bek.

“Die zochten we niet,” lachte het bazinnetje.

Maar Bram vond duidelijk dat iedere gevonden sok een beloning verdiende.

Uur na uur werden de dozen en meubels naar boven gedragen. De trap leek steeds langer te worden. Zelfs Rex ging op een gegeven moment halverwege zitten om uit te rusten. Bram had nog energie genoeg. Hij rende omhoog, omlaag en weer omhoog.

Totdat hij plotseling verdwenen was.

“Waar is Bram?” vroeg het bazinnetje.

Ze hoorden zacht geritsel uit een lege verhuisdoos.

Toen ze erin keek, zag ze twee kleine oortjes en een zwart-wit koppie. Bram had zich tussen het inpakpapier verstopt en was heerlijk in slaap gevallen.

“Onze grote verhuisheld,” fluisterde ze glimlachend.

Aan het einde van de dag stond alles boven. Natuurlijk moesten de dozen nog worden uitgepakt, maar het begon al een echt huis te worden. Vanuit de hoge ramen kon je over de daken en de drukke straten van Arnhem kijken.

De dochter van het bazinnetje ging op de grond zitten en sloeg haar armen om Rex en Bram heen.

“Dankzij jullie is de verhuizing helemaal goed gekomen.”

Rex kreeg een heerlijk hondenkoekje. Bram kreeg er ook een, al had hij het grootste deel van de dag met een kussen, een sok en een verhuisdoos geholpen.

Toen ze later weer naar huis reden, vielen Rex en Bram allebei tevreden in slaap.

Het bazinnetje keek even naar hen en glimlachte.

Haar dochter had een prachtig nieuw plekje gekregen. En dankzij Rex en Bram zou ze zich daar vast heel snel thuis voelen.