de wolf en het hertje
Diep in het grote bos was het stil.
De wind fluisterde zacht door de bomen…
maar ergens tussen de struiken klonk een ander geluid.
Langzaam… voorzichtig…
sloop daar een wolf.
Zijn ogen scherp.
Zijn poten geruisloos op de bosgrond.
Hij had honger… al dagen.
Niet ver daarvandaan liep een klein hertje.
Nog jong, met dunne pootjes en een zacht vachtje met lichte vlekjes.
Het snuffelde aan blaadjes, onschuldig… nietsvermoedend.
Maar toen…
Kraak.
Een takje brak.
Het hertje verstijfde.
Zijn oortjes gingen recht omhoog.
Zijn hartje bonsde in zijn borst.
De wolf had hem gezien.
Langzaam kwam hij dichterbij… stap voor stap…
Zijn blik strak gericht op het kleine hertje.
Het hertje deed een stap achteruit.
Nog één.
En toen…
RENDE HET!
Dwars door het bos, langs bomen en struiken.
Zijn kleine pootjes trilden, maar hij bleef rennen.
Achter hem… de wolf.
Snel.
Sterk.
En steeds dichterbij.
De grond werd modderig.
Het hertje gleed bijna uit… maar hield zich net staande.
“Help…” fluisterde het zacht.
Net op dat moment, aan de rand van het pad, stonden twee bekende figuren.
Rex en Bram.
Rex zag het meteen.
“Bram, kijk!”
Bram’s ogen werden groot.
“Het hertje!”
Zonder te twijfelen sprongen ze naar voren.
Rex ging stevig voor het hertje staan, zijn lichaam groot en beschermend.
Bram, klein maar dapper, ging ernaast staan.
De wolf stopte.
Hij keek naar de twee honden…
en toen naar het trillende hertje achter hen.
Even was het stil.
Je kon alleen de wind horen…
en het zachte hijgen van het hertje.
Rex keek de wolf rustig aan.
Niet boos… maar sterk.
“Je hebt honger,” leek zijn blik te zeggen.
“Maar dit kleine hertje hoort hier veilig te zijn.”
De wolf zuchtte zacht.
Zijn ogen werden minder scherp.
Langzaam draaide hij zijn kop weg.
Hij had honger…
maar hij koos ervoor om verder te gaan.
Zonder een geluid verdween hij weer tussen de bomen.
Het hertje zakte een beetje door zijn pootjes.
“Dank jullie wel…” fluisterde het.
Bram glimlachte.
“Je was heel dapper!”
Rex knikte zacht.
“Soms is rennen nodig… maar samen staan maakt je sterk.”
Even later liep het hertje weer voorzichtig verder, de veilige kant van het bos in.
En Rex en Bram?
Die keken nog even naar de plek waar de wolf verdwenen was.
“Denk je dat hij iets te eten vindt?” vroeg Bram zacht.
Rex keek naar het bos.
“Ik hoop het… iedereen moet ergens van leven.”
Samen liepen ze verder, onder de hoge bomen…
waar zelfs de spannendste avonturen
eindigen in een beetje zachtheid 🌿🐾
Ontdek alles van Rex en Bram
De avonturen van Rex en Bram zijn nu te bestellen via onze website. Of bij je favorite boekhandel, alleen online verkrijgbaar. Of via de button knop hieronder.
Wil je niets missen? Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief met een verhaal en leuke extra's
Je kunt ook een lief berichtje achterlaten voor Rex en Bram — ze lezen die met kwispelende staartjes heel graag 🐾
Rex en Bram zijn trotse dierenvrienden en steunen de dierenbescherming. Dat is hard nodig, want er zijn nog zoveel dieren die hulp, zorg en een warm plekje verdienen 💛Samen maken we de wereld een beetje mooier voor alle dieren 🌿🐾
klik hier onder op de buttons waar je interesse in hebt.
Rex en Bram in het lente bos
Grote poot, kleine poot in de lente
Rex en Bram in het lentebos is een warm en avontuurlijk kinderboekje over twee bordercollies die samen het bos. Dit liefdevolle verhaal zit vol vriendschap, ontdekking en kleine avonturen en is perfect om voor te lezen of om zelf te lezen.
Reactie plaatsen
Reacties