Rex en Bram en het spoor van het vosje

het spoor van het vosje

Het had die nacht flink geregend. Toen Rex en Bram de volgende ochtend samen met het bazinnetje door het bos wandelden, glinsterden er nog druppels aan de bladeren. De aarde rook fris en op het pad lagen overal kleine modderplasjes.

Bram sprong vrolijk in de eerste plas die hij zag.

“Plons!” riep hij.

Het water spatte alle kanten op. Rex deed snel een stap achteruit.

“Je had ook om de plas heen kunnen lopen,” zei hij.

“Dat kan,” antwoordde Bram, “maar erdoorheen is veel leuker!”

Plotseling bleef Rex stilstaan. Hij boog zijn kop naar de grond en snoof aandachtig.

“Wat ruik je?” vroeg Bram nieuwsgierig.

Rex wees met zijn neus naar een rij kleine pootafdrukken in de zachte modder. Ze liepen vanaf het pad richting de struiken.

“Die zijn niet van ons,” zei Rex.

Bram zette voorzichtig zijn poot naast een afdruk. “Ze zijn ook niet van een grote hond. Misschien van een kat?”

“Daar lijken ze niet op,” antwoordde Rex. “Katten laten bijna nooit hun nageltjes in een pootafdruk zien. Hier zie ik kleine puntjes.”

Bram keek Rex verbaasd aan. “Hoe weet jij dat allemaal?”

“Ik let goed op,” zei Rex trots.

Het bazinnetje kwam naast hen staan en bekeek het spoor.

“Wat hebben jullie daar gevonden?” vroeg ze.

Bram snuffelde zo diep aan een afdruk dat er modder aan het puntje van zijn neus bleef zitten.

“Een geheimzinnig spoor!” blafte hij.

De afdrukken liepen tussen de varens door. Aan een lage tak hing een klein plukje roodbruin haar.

“Het dier is hierlangs gekomen,” fluisterde Rex.

Bram begon enthousiast te kwispelen. “Dan gaan we kijken van wie het spoor is!”

Heel rustig volgden ze de pootafdrukken. Rex liep voorop en hield zijn neus dicht bij de grond. Bram volgde hem, al vond hij het moeilijk om niet steeds vooruit te rennen.

Het spoor slingerde tussen de bomen door. Soms waren de afdrukken duidelijk zichtbaar in de modder. Op droge stukjes bosgrond raakten ze het spoor even kwijt.

“Hier zie ik niets meer,” zei Bram teleurgesteld.

Rex snoof langs een omgevallen boomstam. “We hoeven niet alleen met onze ogen te zoeken. Onze neus kan ons ook helpen.”

Achter de boomstam vonden ze een paar afgevallen besjes. In eentje stonden kleine tandafdrukjes.

“Het dier heeft hier gegeten,” zei Rex.

Even later hoorden ze zacht geritsel achter de bramenstruiken.

Bram wilde er meteen naartoe rennen, maar Rex ging voor hem staan.

“Wacht,” fluisterde hij. “We weten nog niet welk dier daar zit.”

Het bazinnetje hield de lijnen wat korter en samen liepen ze voorzichtig verder. Het spoor eindigde bij een kleine open plek aan de rand van het bos.

Daar stond een vosje.

Het had een prachtige roodbruine vacht, zwarte pootjes en een dikke staart met een wit puntje. Het jonge vosje dronk uit een ondiep plasje. Af en toe hief het zijn kop op om aandachtig om zich heen te kijken.

Bram sperde zijn ogen open. “Een vos!”

“Dus daarom waren de afdrukken zo klein en smal,” fluisterde Rex.

Het vosje keek plotseling in hun richting. Zijn spitse oren gingen recht overeind.

Bram wilde graag dichterbij, maar het bazinnetje legde haar vinger tegen haar lippen.

“Een vos is een wild dier,” zei ze zacht. “We moeten hem niet laten schrikken. We blijven rustig op afstand.”

Rex ging netjes zitten. Bram deed hem na, al trilde zijn staart van opwinding.

Vanuit het bos klonk een zacht blaffend geluid. Het vosje draaide zijn kop om. Tussen de bomen verscheen heel even een grotere vos.

“Dat is vast zijn moeder,” fluisterde het bazinnetje.

Het vosje keek nog één keer naar Rex en Bram. Daarna draaide het zich om en huppelde naar de grote vos toe. Samen verdwenen ze geruisloos tussen de bomen.

Een tijdje bleven Rex en Bram stil naar de lege plek kijken.

“Wat was hij mooi,” zei Bram.

“En wij hebben hem kunnen bekijken zonder hem bang te maken,” antwoordde Rex.

Op de terugweg volgden ze hun eigen pootafdrukken door de modder. Bij de grote plas bleef Bram even staan.

“Ga je er nu omheen?” vroeg Rex hoopvol.

Bram dacht na en keek naar zijn modderige poten.

Toen sprong hij met een grote plons midden in het water.

“Een vos moet je rustig bekijken,” riep hij vrolijk, “maar een modderplas is gemaakt om in te springen!”

Rex schudde lachend zijn kop. Het bazinnetje moest glimlachen.

En diep in het bos liep het vosje veilig naast zijn moeder verder.