Het was een warme zomerochtend. De zon stond al hoog aan de hemel toen Rex, Bram en het bazinnetje het bos in wandelden.

Normaal rook het bos fris en vochtig. Maar vandaag was de grond hard en droog. De varens hingen slap en overal lagen dorre, knisperende bladeren.

“Krak, krak, krak!” hoorde Bram bij iedere stap.

“Het lijkt wel herfst,” zei hij verbaasd.

“Dat komt doordat het al zo lang niet heeft geregend,” legde Rex uit. “De bomen en planten hebben dorst.”

Even later kwamen ze langs een smal beekje. Bram rende er nieuwsgierig naartoe, maar bleef teleurgesteld staan.

“Het water is weg!”

Op de bodem lagen alleen nog wat stenen en opgedroogde takjes.

Plotseling klonk er geritsel tussen de struiken.

“Daar zit iets!” fluisterde Bram.

Uit de struiken verscheen een groot wild zwijn. Achter haar liepen vier kleine biggetjes met vrolijke lichte strepen over hun rug.

Bram wilde meteen dichterbij gaan kijken, maar Rex hield hem tegen.

“Blijf maar rustig bij het bazinnetje,” zei hij zacht. “Een moederzwijn beschermt haar jongen.”

Het wilde zwijn keek hen voorzichtig aan.

“We willen jullie niets doen,” zei Rex vriendelijk. “We zagen alleen dat jullie naar iets zochten.”

“Dat klopt,” antwoordde het zwijn. “We zoeken water. Onze modderpoel is helemaal opgedroogd en mijn kleintjes hebben vreselijke dorst.”

Een van de biggetjes liet zijn kopje hangen.

“Ik heb zó’n droge tong,” piepte hij.

Bram keek bezorgd naar Rex.

“Kunnen we ze niet helpen?”

Rex dacht even na. Toen herinnerde hij zich een kleine waterplas, diep tussen de bomen. Daar kwam bijna nooit zonlicht, omdat grote takken het water koel en schaduwrijk hielden.

“Ik weet misschien een plek,” zei hij. “Maar we moeten wel voorzichtig zijn.”