Rex en Bram en het geheim van het gouden blaadje

De herfst was begonnen.

De blaadjes aan de bomen waren geel, rood en oranje geworden. Als de wind door het bos blies, dwarrelden ze zachtjes naar beneden.

Rex liep rustig over het bospad. Zijn zwart-witte vacht glansde in het warme herfstzonnetje. Naast hem huppelde Bram. De kleine Border Collie-puppy vond de herfst geweldig.

Hij sprong in ieder hoopje bladeren dat hij tegenkwam.

“Pas op, Bram,” waarschuwde Rex. “Je weet nooit wat er onder de blaadjes verstopt zit.”

Maar Bram hoorde hem nauwelijks. Voor zijn neus danste een prachtig goudgeel blaadje door de lucht.

“Ik krijg je wel!” blafte Bram vrolijk.

Het blaadje zweefde naar links. Bram sprong naar links. Het blaadje waaide naar rechts. Bram rende naar rechts.

Rex schudde lachend zijn kop en liep achter hem aan.

Opeens verdween het blaadje tussen de struiken. Bram dook erachteraan, maar bleef plotseling stokstijf staan.

“Rex,” fluisterde hij. “Ik hoor iets.”

Van onder een stapel takjes klonk een zacht geluidje.

“Snuf… snuf…”

Rex schoof voorzichtig een paar bladeren opzij. Daar zat een klein egeltje. Er hingen blaadjes aan zijn stekeltjes en hij keek verdrietig.

“Wat is er gebeurd?” vroeg Rex vriendelijk.

“De wind heeft mijn herfstnestje kapotgeblazen,” vertelde het egeltje. “Ik had een warm plekje gemaakt voor de koude dagen. Maar nu liggen alle blaadjes verspreid door het bos.”

Bram keek naar het gouden blaadje. Het lag precies voor de pootjes van het egeltje.

“Misschien wilde dit blaadje ons wel naar jou toe brengen,” zei hij.

“We gaan je helpen,” besloot Rex.

Rex zocht stevige takken en legde ze in een kring. Bram verzamelde zachte, droge bladeren. Hij pakte zoveel mogelijk tegelijk in zijn bek, maar onderweg dwarrelde de helft er weer uit.

“Die wind werkt niet mee!” mopperde Bram.

Toen kreeg Rex een idee.

“Ga maar achteruit lopen,” zei hij. “Dan blaast de wind de blaadjes tegen je aan in plaats van bij je vandaan.”

Bram probeerde het. Stapje voor stapje liep hij achteruit naar het nestje.

Het werkte!

Even later kwamen er meer dieren helpen. Een eekhoorntje bracht droog mos. Twee konijntjes sleepten kleine takjes aan. Zelfs een roodborstje liet een paar veertjes bij het nest vallen.

Samen maakten ze het mooiste en warmste herfstnestje van het hele bos.

Het egeltje kroop naar binnen. Alleen zijn kleine neusje stak nog tussen de bladeren uit.

“Wat heerlijk warm,” zuchtte hij tevreden. “Dank jullie wel.”

Op dat moment stak de wind opnieuw op. Het gouden blaadje vloog omhoog, maakte een rondje door de lucht en landde precies op Brams neus.

Bram keek scheel naar het blaadje.

“Ik heb je!” riep hij trots.

Iedereen moest lachen.

Rex ging naast hem zitten. “Misschien moest jij het blaadje niet vinden, Bram.”

“Nee?” vroeg Bram verbaasd.

“Misschien moest het blaadje juist jou vinden.”

Bram keek naar het warme nestje en daarna naar alle dieren die samen om hen heen stonden.

“Dan ben ik blij dat ik erachteraan ben gegaan,” zei hij.

Samen wandelden Rex en Bram terug naar huis. De avondzon kleurde het bos goud en tussen de bomen dwarrelden honderden blaadjes naar beneden.

Bram bleef er deze keer rustig naar kijken.

Want nu wist hij dat een herfstblaadje soms veel meer kon zijn dan zomaar een blaadje.

Soms wees het de weg naar iemand die een beetje hulp nodig had.
En soms bracht de herfstwind niet alleen koude dagen…

maar ook nieuwe vrienden. 🍂🐾🦔