Diep in het Grote Bos lag een dikke laag sneeuw. Rex en Bram liepen rustig over het pad toen ze ineens zacht gesnik hoorden. Bram bleef staan en spitste zijn oortjes.
“Dat klinkt verdrietig,” zei hij.
Tussen de struiken zat een klein konijntje. Zijn snorharen trilden en zijn pootjes waren koud.
“Wat is er?” vroeg Rex vriendelijk.
“Mijn holletje is verdwenen,” piepte het konijntje. “De sneeuw heeft alles bedekt. Ik weet niet meer waar mijn huisje is.”
Rex dacht even na. Hij rook aan de grond en liep langzaam een rondje. Bram hielp mee door met zijn kleine pootjes voorzichtig in de sneeuw te graven. Al snel kwam er een donker gaatje tevoorschijn.
“Hier! Hier is het!” riep Bram trots.
Het konijntje huppelde blij dichterbij. “Dat is mijn holletje! Jullie hebben me geholpen!”
Rex veegde met zijn poot de ingang vrij, zodat het konijntje veilig naar binnen kon.
“Nu blijf je lekker warm,” zei hij.
Het konijntje glimlachte. “Dank jullie wel. Jullie zijn echte vrienden.”
Toen Rex en Bram weer verder liepen door het besneeuwde bos, voelde het nog warmer dan eerst. Soms begint een groot avontuur met iets kleins: gewoon helpen waar je kunt.
En hoog boven hen, tussen de bomen, leek het Grote Bos zachtjes te fluisteren:
Tot de volgende keer…
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
Reactie plaatsen
Reacties