Rex en Bram en de Rustige Avond

Na een dag vol zwemmen en plonzen in het grote bos, waren Rex en Bram heerlijk moe. Hun vachten waren nog een beetje nat en krulden zacht in de avondlucht. De zon zakte langzaam achter de bomen en kleurde de lucht goud en roze.

Rex lag languit in het gras, zijn kop rustig op zijn poten. Bram plofte naast hem neer en zuchtte diep.
“Rex… mijn poten zijn moe, maar op een fijne manier.”

Rex glimlachte. “Dat is avontuur-moe.”

Kleine ontdekkingen

In de verte klonk het zachte gekwaak van kikkers. Bram spitste zijn oren.
“Denk je dat ze ook aan het lachen zijn?”
“Misschien,” zei Rex. “Iedereen is hier blij van het water.”

Een libelle zoemde voorbij en bleef even boven Bram hangen. Bram hield zich muisstil, zijn ogen groot van verwondering.
“Hij kijkt naar mij,” fluisterde hij.
“Dan vindt hij je vast aardig,” antwoordde Rex.

Samen stil zijn

Hun vriendjes lagen iets verderop ook te rusten. Max snurkte zachtjes, Bella had haar poten netjes gekruist en Toby lag opgerold als een klein bolletje.

Bram schoof iets dichter tegen Rex aan.
“Ik vind dit moment ook een avontuur,” zei hij zacht.
Rex legde zijn staart beschermend om Bram heen.
“Ja… sommige avonturen zijn stil.”

Klaar voor morgen

Toen de sterren verschenen, sloten Rex en Bram hun ogen. Het bos ademde rustig, alsof het hen in slaap wiegde.

“Rex?” mompelde Bram slaperig.
“Ja?”
“Morgen weer samen?”
“Altijd,” fluisterde Rex.

En zo eindigde de dag — niet met een grote plons of een lachbui, maar met warmte, vriendschap en de zekerheid dat er altijd weer een nieuw verhaal zou komen. 🌙🐾✨