Rex en Bram en het Grote Plonsavontuur

De zon scheen hoog boven het grote bos en maakte kleine lichtvlekjes op het bospad. Rex liep trots voorop, zijn zwart-witte vacht glanzend in het zonlicht. Naast hem huppelde Bram, zijn puppybroertje, die duidelijk voelde dat dit een bijzondere dag zou worden.

“Het ruikt naar… water!” riep Bram enthousiast.
Rex glimlachte. “Dan zitten we goed.”

Achter hen kwamen hun vriendjes aanrennen. Bella, de elegante poedel, stapte sierlijk tussen de bladeren door alsof ze geen enkel vuiltje wilde raken. Toby, de kleine bruine teckel, had korte pootjes maar een groot hart en rende vastberaden door. En Max, de vrolijke retriever, kwispelde zo hard dat zijn hele lijf meebewoog.

Het meer in het bos

Even later bereikten ze een open plek. Daar lag het bosmeer: helder water, omringd door bomen en riet. Het water glinsterde uitnodigend.

Max hoefde geen seconde na te denken.
“ZWEMMEN!” blafte hij, en met een enorme PLONS sprong hij het water in.

Het water spatte hoog op. Bella sprong geschrokken achteruit.
“Max! Mijn vacht!” riep ze, maar ze moest lachen.

Bram keek met grote ogen.
“Dat wil ik ook!”
Voor Rex iets kon zeggen, sprong Bram erachteraan.

PLOENS!

Bram kwam proestend boven. “Ik zwem! Ik zwem echt!”

Rex schudde zijn kop en sprong er toen ook in, rustig maar krachtig. Hij bleef dicht bij Bram, voor de zekerheid.

Waterpret voor iedereen

Toby stond even twijfelend aan de kant. Het water leek diep voor zijn korte pootjes. Max zwom naar hem toe en riep:
“Kom maar, Toby! Ik help je!”

Met een klein sprongetje plonsde Toby in het ondiepe stuk. Zijn pootjes maakten snelle bewegingen en al snel begon hij te lachen.
“Dit is leuker dan ik dacht!”

Zelfs Bella durfde het aan. Voorzichtig zette ze één poot in het water… toen nog één… en ineens spatte ze vrolijk rond, haar elegante houding helemaal vergeten.

“Als ik dan toch nat word,” zei ze lachend, “dan maar goed!”

Grote plonspartij

Samen maakten ze er één groot feest van. Max sprong steeds opnieuw het water in. Bram probeerde hem na te doen en maakte de grootste spetters die hij kon. Rex zwom rustig rond en hield iedereen in de gaten, terwijl Toby probeerde vissen te tellen onder water.

Bella sprong ineens op Rex’ rug.
“Taxi!”
Rex lachte. “Alleen voor natte poedels.”

Het bos vulde zich met gelach, gespetter en vrolijk geblaf. Vogels vlogen op, maar zelfs zij leken te genieten van de vrolijke chaos.

Moe maar gelukkig

Toen de zon lager kwam te staan, klommen ze één voor één het water uit. Ze lagen samen op het gras, natte vachten, modderpoten en grote glimlachen.

Bram rolde op zijn rug.
“Dit was de beste dag ooit.”
Max knikte enthousiast.
“Zwemmen maakt hongerig!”
Bella schudde haar vacht uit. “En gelukkig.”

Rex keek naar zijn vrienden en naar Bram, die tegen hem aan kroop.
“Samen,” zei hij zacht, “is alles leuker.”

En zo lagen ze daar, in het grote bos, vijf vrienden met natte vachten en warme harten — klaar voor het volgende avontuur.