Rex en Bram en het fluisterpad

Rex en Bram liepen naast elkaar over het zachte mos van het grote bos. Rex, de zwart-witte border collie met de wijze ogen, liep rustig voorop. Bram zijn puppybroertje, huppelde erachteraan - soms iets te enthousiast, soms struikelend over zijn eigen poten.

"Rustig aan," leek Rex te zeggen terwijl hij even omkeek. Bram kwispelde zo hard dat zijn hele lijf meedeed.

Die ochtend was het bos anders dan anders. De zon scheen door de bomen in lange, gouden strepen en de lucht leek te fluisteren. Blaadjes ritselden zonder wind en ergens tikte een specht zachtjes, alsof hij een geheim doorgaf.

Plots bleef Bram stokstijf staan.

"Woe?" piepte hij zacht.

Voor hen lag een smal paadje dat Rex nog nooit had gezien. Het leek bijna te glinsteren, alsof het hen riep. Rex snoof aandachtig. Geen gevaar. Alleen... iets nieuws.

Samen zetten ze een poot op het paadje.

Hoe verder ze liepen, hoe stiller het werd. Hun stappen klonken gedempt, alsof het bos luisterde. Toen zagen ze het: een kleine eekhoorn zat vast met zijn staartje tussen twee wortels. Zijn oogjes stonden vol paniek.

Bram wilde er meteen op af rennen, maar Rex hield hem tegen. Voorzichtig, rustig - samen.

Rex duwde zacht tegen de wortel terwijl Bram voorzichtig trok. Met een klein plopje was de eekhoorn vrij. Hij  sprong omhoog, maakte een vrolijke sprong en verdween meteen de boom in. Maar niet zonder even om te kijken... en te knikken.

Op dat moment waaide er een warme bries door het bos. Het Fluisterpad begon langzaam te vervagen, tot het weer een gewoon pad was. Bram keek verbaasd om zich heen. "Hebben wij dat echt meegemaakt?" leek hij te vragen.

Rex glimlachte (zoals alleen honden dat kunnen) en liep verder. Nieuwe avonturen hoef je niet te zoeken - soms vinden ze jou.

En zo liepen Rex en Bram samen naar huis. Twee zwart-witte border collies. Grote broer en klein puppybroertje. Klaar voor een nieuw avontuur.