Rex en Bram gaan mee hertjes kijken

Het is een frisse ochtend wanneer Rex zijn kop optilt. Hij hoort het bekende geluid van de riem. Klik!
“Bram,” fluistert hij enthousiast, “dat betekent avontuur!”

Bram, het kleine zwart-witte puppybroertje van Rex, struikelt bijna over zijn eigen pootjes van blijdschap. Zijn staart zwiept heen en weer als een propellertje. Hun bazinnetje lacht en trekt haar jas aan. “Kom maar mee, jongens. We gaan hertjes kijken.”

Dat woord alleen al—hertjes—maakt de wandeling extra spannend.

Samen lopen ze het bos in. De bomen staan stil en hoog om hen heen, en de grond ruikt naar natte blaadjes en mos. Rex loopt rustig voorop, zijn neus alert in de lucht. Bram huppelt naast hem, soms een beetje te snel, soms ineens stokstijf stil omdat hij een spannend geluid hoort.

“Rustig maar,” zegt Rex zachtjes. “Kijk, luister… dit is een plek waar je stil moet zijn.”

Dan blijven ze staan bij de rand van een open veld. Hun bazinnetje wijst voorzichtig. Rex spitst zijn oren. Bram doet hem na, al weet hij nog niet helemaal waarom.

En dan zien ze ze.

Tussen het hoge gras staan drie hertjes. Hun vacht is lichtbruin en hun grote ogen kijken voorzichtig om zich heen. Eén hertje zet een stapje naar voren, snuffelt aan de lucht en kijkt recht naar Rex en Bram.

Bram houdt zijn adem in. Zijn hartje klopt snel. Wat zijn ze mooi… denkt hij. Hij wil bijna blaffen van enthousiasme, maar hij herinnert zich wat Rex zei. Stil zijn.

Rex gaat rustig zitten. Zijn bazinnetje knielt naast hen en legt een hand op hun rug. Samen kijken ze, zonder geluid te maken. Het moment voelt magisch, alsof de tijd even stilstaat.

Na een paar tellen huppelen de hertjes lichtvoetig weg, dieper het bos in. Bram zucht tevreden.
“Heb je dat gezien, Rex?” fluistert hij.
Rex knikt. “Dat vergeet je nooit meer.”

Met warme pootjes en blije harten lopen ze samen terug. Bram iets wijzer, Rex trots als grote broer, en hun bazinnetje glimlachend tussen hen in.

Wat een bijzonder avontuur—samen hertjes kijken. 🌲🦌