Rex en Bram zien stropers

KLIK OP DE AUDIO KNOP OM HET VERHAAL TE LUISTEREN.

Het bos is stil. Té stil, vindt Rex.
Zelfs de vogels lijken hun liedje even te zijn vergeten.

Rex loopt voorop, zijn neus laag bij de grond. Bram huppelt achter hem aan, tot hij plotseling stopt.
“Rex… ruik jij dat ook?” fluistert hij.

Rex knikt. “Dat ruikt niet naar bos. Dat ruikt naar… mensen. En niet de goede soort.”

Voorzichtig sluipen ze verder, hun bazinnetje net achter hen. Dan horen ze stemmen. Gedempt. Geheimzinnig. Tussen de struiken zien Rex en Bram twee mannen staan. Ze fluisteren en kijken steeds om zich heen. Op de grond liggen touwen en een net.

Bram slikt. “Dat zijn stropers, hè?”
“Ja,” zegt Rex ernstig. “En die horen hier niet.”

Rex voelt zijn hart sneller kloppen, maar hij weet wat hem te doen staat. Hij gaat rechtop staan en blaft luid. Niet boos, maar duidelijk. HIER ZIJN WIJ.

De mannen schrikken. “Hé, honden!” roept er één. Ze kijken zenuwachtig om zich heen.

Hun bazinnetje begrijpt meteen wat er aan de hand is. Ze pakt haar telefoon en belt de boswachter. Rex en Bram blijven alert blaffen, net genoeg om te laten weten dat ze gezien zijn.

Niet veel later klinkt er een auto in de verte. De stropers vloeken zacht en maken zich snel uit de voeten, diep het bos uit—weg van waar ze nooit hadden mogen zijn.

Even later komt de boswachter aan. Hij knikt dankbaar. “Goed gedaan, jongens,” zegt hij met een glimlach. “Dankzij jullie is het bos weer veilig.”

Bram straalt. “We hebben de hertjes geholpen!”
Rex zwiept trots met zijn staart. “Ja, kleine broer. Dat is wat echte boswachters doen.”

Met een rustig gevoel lopen ze naar huis. Het bos ademt weer. De vogels zingen opnieuw.
En ergens, veilig tussen de bomen, huppelt een hertje verder—onwetend beschermd door twee dappere zwart-witte border collies. 🦌💚