Rex en Bram en het geheim van het ritselende struikje

om het verhaal te luisteren klik op de audio knop

Het was een rustige ochtend toen Rex en Bram samen met hun bazinnetje een wandeling maakten langs het bospad. De dauw glinsterde nog op het gras en Bram huppelde vrolijk vooruit, zijn oortjes wiebelden bij elke stap.

“Rex, hoor jij dat ook?” fluisterde Bram plots, terwijl hij stokstijf bleef staan.

Ritsel… ritsel…

Rex spitste zijn oren. “Ja,” zei hij rustig. “Maar rustig blijven, kleine poot. In het bos wonen veel vriendjes.”

Voorzichtig liepen ze naar een struikje waar het geluid vandaan kwam. Bram kroop half achter Rex, maar zijn nieuwsgierige neus stak toch al naar voren. En daar—tussen de blaadjes—kwam een klein egeltje tevoorschijn, met een appel op zijn rug.

“Oh!” riep Bram. “Je hebt stekels… maar je bent lief!”

Het egeltje knipperde met zijn oogjes. “Ik zocht een rustig plekje om mijn appel op te eten,” piepte hij.

Rex ging netjes zitten. “Dan ben je hier veilig,” zei hij. “Wij passen wel even op.”

Bram ging er trots naast zitten. Samen hielden ze de wacht, tot het egeltje zijn appel op had en tevreden terug het bos in scharrelde.

Toen ze verder liepen, keek Bram stralend naar Rex. “Zie je wel? Ik was eerst een beetje bang… maar nu heb ik er een vriendje bij!”

Rex gaf Bram een zacht duwtje met zijn neus. “Dapper zijn,” zei hij, “is soms gewoon even blijven staan.”

Thuis, na de wandeling, lagen Rex en Bram samen in hun mandje. Bram zuchtte tevreden.

“Rex?” mompelde hij slaperig.
“Ja?”
“Morgen gaan we toch weer op avontuur?”

Rex glimlachte. “Altijd.”

En zo vielen ze samen in slaap, dromend van ritselende struikjes en nieuwe vriendjes 🍃✨