Rex en Bram en het nachtelijke geluid

Het was diep in de nacht. De maan scheen zacht door het raam en alles in huis was stil. Rex lag in zijn mand, half slapend, terwijl Bram – zijn zwart-witte puppybroertje – dicht tegen hem aan lag te snurken.

Krrr… krààk…

Rex’ oren schoten omhoog.
“Hoorde jij dat ook?” fluisterde hij.

Bram deed één oog open. “Mmm… was dat de koelkast?”
Nog een kraak… en een doffe stap.

Nu was Bram ineens klaarwakker. “Rex… dat klinkt niet als de koelkast.”

Voorzichtig slopen ze naar de gang. Hun pootjes maakten geen geluid op de vloer. Vanuit de woonkamer kwam een schaduw voorbij het raam. Een lange, wiebelige schaduw.

“Een… boef?” piepte Bram zachtjes, terwijl zijn staartje trilde.

Rex ging iets voor Bram staan. “Blijf achter mij. Samen zijn we sterk.”

De deurklink bewoog langzaam naar beneden. Klik.
Op dat moment namen Rex en Bram een diepe adem en…

WAF! WAF! WAF!

Ze blaf­ten zo hard als ze konden. Bram sprong dapper naast Rex en deed zijn allerstoerste blaf. Het licht ging aan en de boef schrok zo erg dat hij struikelde, zich omdraaide en er vandoor ging, recht de nacht in.

Het bazinnetje kwam snel kijken. “Wat is hier aan de hand?”
Rex en Bram kwispelden trots. Ze hadden het huis bewaakt!

“Wat zijn jullie toch dappere honden,” zei ze, terwijl ze hen knuffelde.

Even later lagen Rex en Bram weer veilig in hun mand. Bram geeuwde.
“Rex… ik was wel een beetje bang.”
Rex glimlachte. “Dat mag. Dapper zijn is niet dat je nooit bang bent, maar dat je toch helpt.”

Met een gerust hart en zachte maanlicht vielen ze samen in slaap, terwijl het huis weer veilig en stil was. 🌙✨