De ochtend begon heel vroeg. Véél te vroeg, vond Bram. Hij rekte zich uit, gaapte eens diep en keek verbaasd toen hij zag dat hun bazinnetje al laarzen aan had en een tas pakte.
“Rex… waarom is iedereen wakker terwijl de zon nog slaapt?” fluisterde Bram.
Rex stond al bij de deur, zijn staart langzaam kwispelend. “Vandaag is geen gewone dag, Bram. Vandaag gaan we op reis.”
Buiten rook de lucht naar zee. Zout, wind en avontuur. Niet veel later stonden ze bij een grote boot. Een héle grote boot. Bram slikte.
“Gaan… gaan we daarop?” piepte hij.
De boot bromde diep, alsof hij antwoord gaf. Rex liep dapper voorop, Bram vlak achter hem, dicht tegen Rex’ poot aan. Hun bazinnetje aaide hen geruststellend. “Kom maar jongens, we gaan samen.”
Zodra de boot vertrok, begon de zee te bewegen. De vloer wiegde onder hun poten. Bram verloor bijna zijn evenwicht en plofte op zijn billen.
“Dit is geen wandelen,” mopperde hij. “Dit is… dansen zonder muziek.”
Rex moest lachen, maar hield zijn poot beschermend naast Bram. Ze gingen naar buiten, waar de wind door hun vacht blies en de meeuwen krijsten. De zee was groot en grijsblauw, zover ze konden kijken.
Maar ineens veranderde alles.
De wind trok aan, de golven werden hoger. De boot kraakte en zuchtte. Bram keek met grote ogen naar het water dat tegen de ramen sloeg.
“Rex… ik vind dit niet leuk,” zei hij zacht.
Op dat moment klonk er een harde BOEM. De boot schokte. Mensen begonnen te praten, stemmen klonken gespannen. Rex ging rechtop staan, zijn oren strak naar voren.
Hun bazinnetje hurkte bij hen neer. “Het is maar een stormpje,” zei ze kalm, al kneep ze Rex’ halsband iets steviger vast.
De lichten flikkerden even. Bram kroop helemaal tegen Rex aan.
“Wat als de zee ons opeet?” fluisterde hij.
Rex legde zijn kop op Bram. “Dan eet ik eerst de zee op,” zei hij vastberaden.
Ze bleven samen zitten terwijl de boot door de golven ploegde. De storm huilde, maar langzaam… heel langzaam… werd het stiller. De boot wiegde nog, maar rustiger. De lucht klaarde op en tussen de wolken verscheen een streepje licht.
“Rex?” zei Bram hoopvol.
“Ja?”
“Ik denk dat we winnen.”
Niet veel later klonk er een stem over de luidspreker. Engeland was dichtbij.
Toen ze van boord gingen, rook alles anders. Nieuwe geuren, vreemde geluiden, onbekende stemmen. Bram snuffelde enthousiast. “Rex! Dit land ruikt… spannend!”
Rex keek om zich heen, trots en rustig. “We hebben de zee getrotseerd. Samen.”
Die avond lagen Rex en Bram moe maar tevreden naast hun bazinnetje. Bram zuchtte diep.
“Rex… denk je dat we ooit weer met de boot gaan?”
Rex glimlachte slaperig. “Misschien. Maar waar we ook heen gaan… zolang we samen zijn, komt het altijd goed.”
En met het zachte geluid van verre golven vielen ze in een diepe, veilige slaap. 🌙🐶🐾
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
👇 Onderaan de pagina kun je een reactie plaatsen – Rex en Bram kijken er al naar uit
Reactie plaatsen
Reacties