Rex en Bram en het mandje van vertrouwen, deel 2 (eerlijkheidsserie)

🧺🌿 Rex en Bram en het mandje van vertrouwen

Na hun bezoek aan de markt liepen Rex en Bram samen met hun bazinnetje richting het park.
Bram huppelde vrolijk naast Rex.

“Rex,” zei hij trots, “die meneer deed uiteindelijk toch het juiste.”

Rex knikte. “Omdat hij herinnerd werd aan eerlijkheid. Dat doet vertrouwen.”

In het park stond een klein kraampje met een houten tafel.
Er lagen zakjes met noten, potjes honing en een briefje erop:

Neem wat je nodig hebt. Betalen mag hier. Vertrouwen ook.

Bram keek verbaasd.
“Rex… er staat niemand bij!”

“Dat klopt,” zei Rex rustig. “Dit heet een vertrouwenskraampje.”

Net toen ze verder wilden lopen, zagen ze een kind naar het tafeltje toe sluipen.
Het pakte een potje honing… keek om zich heen… en twijfelde.

Bram ging zachtjes zitten.
Rex bleef rustig staan, zijn blik vriendelijk maar oplettend.

Het kind keek naar de honden.
“Jullie kijken zo… alsof jullie weten wat ik denk,” fluisterde het.

Bram kantelde zijn kopje.
“Eerlijk voelt fijner,” leek zijn blik te zeggen.

Het kind zuchtte, pakte wat muntjes uit zijn zak en legde ze netjes in het bakje.
Daarna glimlachte het. “Dit is beter.”

Even later kwam de eigenaar van het kraampje terug.
“Dank jullie wel,” zei hij warm. “Jullie hebben vandaag vertrouwen laten groeien.”

Rex keek naar Bram.
“Zie je, kleine broer? Eerlijkheid werkt aanstekelijk.”

Bram kwispelde.
“Net als goed doen,” zei hij blij.

Samen liepen ze verder het park in, waar de zon door de bomen scheen en het mandje van vertrouwen rustig bleef staan — vol goede keuzes 🌿🐾