Rex en Bram en de zieke buurvrouw

Rex en Bram lagen lekker in de tuin toen ze ineens een zacht kuchje hoorden.
Het kwam van het huisje naast hen. Daar woonde hun buurvrouw, mevrouw De Vries. Ze zwaaide altijd vriendelijk, maar vandaag bleef het gordijn dicht.

Bram spitste zijn oortjes.
“Rex… ik denk dat de buurvrouw ziek is.”

Rex stond meteen op. Hij was de oudste en merkte zulke dingen snel.
“Dan moeten we helpen,” zei hij vastberaden.

Samen liepen ze naar het hekje. Hun bazinnetje kwam net naar buiten en hoorde wat er aan de hand was. Even later stond mevrouw De Vries voorzichtig in de deuropening.

“Ik voel me niet zo lekker,” zei ze zacht. “En ik heb geen boodschappen meer in huis…”

Bram keek Rex aan met grote ogen.
“Dat kunnen wíj doen!” blafte hij enthousiast.

En zo gingen Rex en Bram mee naar de winkel. Rex droeg trots het boodschappenlijstje in zijn bek, terwijl Bram het mandje bewaakte. Ze haalden soep, brood, fruit en een pakje thee. Bram vond vooral de appels interessant — die roken zo lekker!

Op de terugweg liep Bram extra voorzichtig.
“Niet laten vallen,” fluisterde hij tegen zichzelf.

Bij mevrouw De Vries thuis zetten ze alles netjes op tafel. Ze glimlachte, een beetje moe maar heel blij.
“Wat een lieve hulphonden zijn jullie,” zei ze. “Dank jullie wel.”

Rex ging rustig naast haar stoel liggen, terwijl Bram zijn kop op haar knie legde.
Dat voelde warm en fijn.

Die avond liepen Rex en Bram tevreden naar huis.
“Helpen voelt goed,” zei Bram slaperig.
Rex knikte. “Heel goed.”

En vanaf die dag wisten ze het zeker:
ook kleine pootjes kunnen een groot verschil maken 💛

eze plek delen we inspiratie, tips en verhalen die je helpen