Rex en Bram spelen superhelden

Op een zonnige middag vonden Rex en Bram een oude doos op zolder.
Hij zat vol verkleedkleren: capes, maskers en zelfs een glimmende ster.

Bram trok meteen iets uit de doos.
“Kijk Rex! Ik ben een superheld!”
De cape was een beetje te groot en sleepte over de grond, maar dat maakte Bram niets uit.

Rex glimlachte. Hij zette een blauw masker op en ging rechtop zitten.
“Dan ben ik Super-Rex,” zei hij stoer. “Beschermer van het dorp.”

Bram sprong vrolijk rond.
“En ik ben Mini-Bram! Supersnel en superlief!”

Samen renden ze de tuin in. Ze redden een denkbeeldige kat uit een boom, beschermden de bloemetjes tegen een boze wind en hielden streng toezicht op het hek — want echte superhelden letten altijd goed op.

Toen er een blaadje langs waaide, ging Bram er dapper voor staan.
“Geen zorgen! Ik bescherm iedereen!”
Rex moest lachen. “Goed gedaan, kleine held.”

Aan het eind van de middag plofden ze moe maar tevreden neer in het gras.
De capes lagen scheef, de maskers een beetje verschoven.

“Rex?” vroeg Bram slaperig.
“Ja?”
“Superheld zijn is leuk… maar samen is het nóg leuker.”

Rex knikte.
Samen waren ze het sterkst.

En zo wist iedereen het zeker:
Rex en Bram — superhelden met een gouden hart 🐾💫