Rex en Bram en het stille bankje

Rex en Bram liepen samen met hun bazinnetje door het park.
De lucht was zacht en grijs, alsof de dag fluisterde in plaats van praatte.
Bram huppelde vrolijk vooruit, maar Rex merkte dat het vandaag stiller was dan anders.

Bij een oud houten bankje bleef Rex staan.
Op het bankje zat een mevrouw met een dikke jas en een sjaal om haar nek. Ze keek voor zich uit, maar haar ogen leken ver weg.

Bram ging voorzichtig dichterbij.
“Rex… ze ruikt een beetje verdrietig,” fluisterde hij.

Rex knikte. “Dan moeten we extra lief zijn.”

Ze gingen naast het bankje zitten. Niet te dichtbij, niet te ver.
Gewoon… aanwezig.

De mevrouw keek naar beneden en zag twee zwart-witte koppies die haar rustig aankeken.
“Oh,” zei ze zacht, “wat zijn jullie mooi.”

Bram kwispelde voorzichtig en legde zijn kop een beetje scheef.
Rex ging recht zitten, trots en rustig, zoals alleen Rex dat kan.

De mevrouw glimlachte. Eerst heel klein.
Toen iets groter.

“Ik kom hier vaak,” zei ze, alsof ze het tegen hen vertelde.
“Soms om te denken… soms om niets te hoeven.”

Bram snapte het niet helemaal, maar hij schoof een beetje dichterbij.
Rex bleef stil. Hij wist: soms is stilte precies goed.

Na een tijdje stond de mevrouw op.
Ze aaide Rex over zijn kop en gaf Bram een zacht tikje op zijn neus.

“Dank jullie wel,” zei ze. “Jullie hebben mijn dag lichter gemaakt.”

Rex keek haar na terwijl ze wegliep.
“Zie je, Bram,” zei hij, “we hoefden niets te doen.”

Bram glimlachte.
“Alleen er zijn.”

En samen liepen ze verder, door het park,
met lichte pootjes
en een warm hart.