“Rex… het bos klinkt anders vanavond,” fluisterde Bram.
Rex spitste zijn oren. “Ik hoor het ook. Het is stiller… en toch niet helemaal.”

De bladeren ritselden zacht.
Tussen de bomen verscheen een klein kronkelend paadje dat ze nog nooit eerder hadden gezien.

“Zullen we kijken?” vroeg Bram nieuwsgierig.
Rex knikte voorzichtig. “Maar we blijven dicht bij elkaar.”

Ze volgden het paadje tot diep in het bos. Daar, midden op een open plek, stond een klein scheef huisje met een puntdak. Uit de schoorsteen kringelde blauwe rook.

Het deurtje kraakte langzaam open.
Een oude vrouw met een lange mantel en zilvergrijs haar stapte naar buiten. In haar hand hield ze een lantaarn die zacht groen licht gaf.

Bram kroop dicht tegen Rex aan.
“Is… is dat een heks?” fluisterde hij.

De vrouw glimlachte vriendelijk.
“Goedenavond, lieve honden,” zei ze zacht. “Wees maar niet bang. Ik ben Elara, de hoedster van dit bos.”

Rex keek rustig naar haar. Hij voelde geen gevaar, alleen een zachte, warme energie.
“Wat doet u hier helemaal alleen?” vroeg hij.

De heks zuchtte.
“Het bos is mijn thuis. Maar vanavond is er iets mis. De sterrenbloem, die het bos laat stralen in de nacht, is verdwenen.”

“Verdwenen?” piepte Bram.
“Ja,” knikte Elara. “Zonder die bloem wordt het bos donker en stil.”

Rex keek Bram aan.
“Dan gaan we helpen.”
Bram’s ogen begonnen te glimmen. “Ja! Wij zijn speurhonden!”

Ze volgden samen de zachte geur van bloemen door het bos. Over boomwortels, langs een beekje en onder een omgevallen stam.
Daar, achter een struik, zagen ze een klein egeltje.
In zijn stekels zat de sterrenbloem vast.

“Oh nee,” zei Bram zacht. “Hij zit vast.”

Voorzichtig pakte Rex met zijn tanden het steeltje los zonder het egeltje pijn te doen. Bram praatte ondertussen zacht tegen het egeltje zodat het rustig bleef.

Toen de bloem los was, begon hij meteen zacht te gloeien. Het bos werd weer lichter, alsof er kleine sterren tussen de bomen dansten.

Ze brachten de bloem terug naar Elara.
De heks glimlachte en haar ogen straalden.
“Jullie hebben het bos gered.”

Ze zwaaide met haar lantaarn.
Zachte lichtjes dwarrelden om Rex en Bram heen als kleine sterren.

“Voor jullie moed en goede hart,” zei ze. “Jullie zijn altijd welkom in dit bos.”

Langzaam liepen Rex en Bram met hun bazinnetje terug naar huis.
Achter hen ruiste het bos zacht, warm en veilig.

Bram keek nog één keer om.
“Denk je dat we haar nog eens zien?”
Rex glimlachte.
“In het bos… gebeuren altijd wonderen.”

✨🐾 Einde