Op een frisse ochtend stond het bazinnetje met Rex en kleine Bram op het station.
“Vandaag gaan we naar Rotterdam,” zei ze vrolijk. “En… jullie gaan voor het eerst met de tram!”

Rex spitste zijn oren. Hij was dapper en nieuwsgierig.
Bram, het kleine puppybroertje, keek met grote ogen om zich heen. Alles was nieuw. Alles rook anders.

Toen de tram met een zacht zoemend geluid kwam aanrijden, deed Bram een stapje achteruit.
“Woeh… wat is dát?” piepte hij.

“Dat is de tram,” zei Rex rustig. “Kom maar, ik ga met je mee. Samen durven we alles.”

Voorzichtig stapten ze naar binnen, naast hun bazinnetje. De deuren sloten psssht en langzaam begon de tram te rijden.
Bram voelde de grond onder zijn pootjes trillen.

“Hij beweegt!” fluisterde hij.

Rex ging stevig zitten. “Gewoon blijven zitten. Net als in de auto, maar dan… met veel mensen.”

Er zaten mensen te lachen, een kindje zwaaide naar de honden en een mevrouw zei:
“Wat een mooie border collies!”

Bram kreeg een klein beetje meer moed en waggelde voorzichtig naar het raam.
Buiten zag hij hoge gebouwen, bruggen en fietsers die overal langs schoten.

“Rex, kijk! Het lijkt wel een grote speeltuin voor mensen!” blafte Bram enthousiast.

Bij de volgende halte stapte een straatmuzikant in met een klein accordeonnetje. Hij begon zacht te spelen.
Bram spitste zijn oren en begon vrolijk met zijn staart te tikken op de grond.

Tik-tik-tik…
De muziek klonk gezellig en de hele tram leek even te glimlachen.

Toen de tram over de Erasmusbrug reed, keek het bazinnetje naar buiten.
“Daar is de Maas,” zei ze zacht.

Rex en Bram keken mee. Het water glinsterde en de stad voelde groot en spannend.
Maar naast hun bazinnetje voelden ze zich veilig.

Bij de halte waar ze eruit moesten, sprong Bram vrolijk op.
“We hebben het gedaan! Ik zat in de tram!” riep hij trots.

Rex lachte. “Zie je wel? Avonturen zijn leuk… als we ze samen beleven.”

Ze stapten uit in het drukke Rotterdam, klaar voor een nieuwe wandeling en misschien wel een koekje op een terras.
Bram liep met een opgeheven staartje naast zijn grote broer.

“Rex?” vroeg hij.
“Ja, Bram?”
“Gaan we straks weer met de tram terug?”

Rex knipoogde.
“Dat denk ik wel, kleine poot… grote poot. Rotterdam heeft nog genoeg avonturen voor ons.” 🐾