Rex en Bram en het geheim van het stille strand

Het geheim van het stille strand

De zon was nog maar net wakker toen Rex zijn kop optilde.
Hij hoorde het al… de sleutels.

“Wie wil er mee?” riep het bazinnetje vrolijk.

Twee staarten begonnen tegelijk te kwispelen.
Rex sprong rustig op. Bram… iets minder rustig. Die gleed bijna uit van enthousiasme.

Even later reden ze richting het Heerdestrand.
Toen de auto stopte, ging het raampje open en waaide de frisse lucht naar binnen.

Bram snoof diep.
Water. Zand. Avontuur.

Zodra ze uit de auto waren, renden ze het strand op. Het was nog stil. Geen drukte. Alleen het zachte ruisen van het water en het zingen van vogels in de verte.

Rex liep voorop, statig zoals altijd.
Bram huppelde ernaast en liet kleine pootafdrukjes achter in het zand.

Ze volgden het pad langs het water, totdat Bram ineens stopte.

Zijn oortjes gingen omhoog.
Zijn staart verstijfde.

“Rex…” leek hij te denken.

Voor hen lag iets half begraven in het zand. Een oude houten kist. Niet groot, maar wel bijzonder. Hij stak net een beetje uit boven het zand.

Bram begon meteen te graven.
Zand vloog alle kanten op.

Rex keek eerst naar het bazinnetje. Die knikte lachend.
“Voorzichtig, jongens.”

Samen groeven ze de kist vrij. Hij zat dicht, maar niet op slot. Met een zachte duw van Rex’ neus ging hij open.

Binnenin lagen… schelpen.
Grote, kleine, glanzende. En een mooi rond steentje in de vorm van een hart.

Bram keek verbaasd.
Geen koekjes? Geen speeltje?

Rex ging rustig zitten en keek naar het water. Het leek alsof hij begreep dat dit geen gewone schat was.

Het bazinnetje pakte het hartvormige steentje op.
“Een herinneringsschat,” fluisterde ze.

Ze legde het weer terug in de kist.
Sommige schatten zijn om te laten liggen, zodat anderen ze ook kunnen vinden.

Bram begreep het nog niet helemaal… maar hij voelde dat het bijzonder was. Hij gaf de kist een zacht duwtje met zijn neus, alsof hij hem succes wenste.

Daarna renden ze samen langs de waterlijn. Spetterend. Springend. Levend in het moment.

Toen de zon hoger stond en het strand langzaam drukker werd, liepen ze terug. Moe maar gelukkig.

En ergens op het stille stukje van het Heerdestrand lag een kleine houten kist met een hart van steen.

Wachtend op het volgende avontuur.
Misschien… met twee zwart-witte pootjes.