Rex en bram gaan weer kamperen

De zon kroop langzaam boven de bomen uit toen de auto zachtjes het bospad op reed. Achterin lagen twee zwart-witte snoeten nieuwsgierig tegen het raam gedrukt.

“Bram, ruik je dat?” fluisterde Rex.
“Ja!” piepte Bram. “Bos! Gras! Avontuur!”

Ze waren weer onderweg naar de camping — hun favoriete plek, waar de dagen lang zijn en de nachten vol sterren hangen.

Toen de tent eenmaal stond en hun bazinnetje de stoeltjes had neergezet, renden Rex en Bram het veld op. Hun pootjes tikten vrolijk op het zachte gras.

En toen…
“Rex? Bram? Zijn jullie dat?”

Uit de schaduw van een grote eik kwam een vrolijke golden retriever aanrennen. Zijn staart zwaaide als een vlag in de wind.

“Max!” blafte Bram enthousiast. “Je bent er weer!”

Max sprong speels om hen heen.
“Ik was hier al een paar dagen! En raad eens wie er nog meer zijn…”

Vanuit het pad kwam Bella, de elegante poedel, statig aangelopen. Haar vacht glansde in de zon alsof ze net uit een salon kwam.

“Wat heerlijk om jullie weer te zien,” zei Bella vriendelijk.
“Ik hoop dat jullie klaar zijn voor een avontuur. Deze camping heeft een geheim…”

Nog voor Rex iets kon vragen, klonk er een laag, vrolijk geblaf.
“Tijd voor een speurtocht!”

Tussen het hoge gras verscheen Toby de teckel, klein maar dapper, met zijn neus al op de grond.
“Ik heb sporen gevonden bij het oude meertje,” zei hij geheimzinnig. “Het lijkt wel… een schat!”

Een schat?
Bram’s ogen werden groot.
“Echt waar?!”

Samen trokken ze het bos in. Het pad leidde langs varens, over boomwortels en uiteindelijk naar een stil meertje dat schitterde in het avondlicht. Aan de rand lag iets half begraven in het zand.

Voorzichtig begonnen ze te graven.
Zand vloog alle kanten op.

En daar… kwam een oude metalen doos tevoorschijn.

Rex duwde het deksel open met zijn snuit.
Binnenin lagen geen goudstukken, maar iets veel mooier:
een oude hondenbal, een touwtje en een briefje.

Bella las hardop:
Voor alle honden die hier spelen: vriendschap is de grootste schat.

Even was het stil.

Toen begon Bram te lachen.
“Dus… de schat is… wij?”

Max kwispelde.
“Precies. Oude vrienden, nieuwe avonturen.”

Die avond zaten ze samen bij de tent onder de sterren. Hun bazinnetje schonk water in de bakjes en glimlachte terwijl ze hen zag liggen — moe, gelukkig en dicht tegen elkaar aan.

Rex keek naar de hemel en zuchtte tevreden.
“Kamperen is altijd bijzonder,” zei hij zacht.

Bram nestelde zich tegen hem aan.
“Vooral met vrienden.”

En zo eindigde hun dag — vol avontuur, vriendschap en de belofte van nog veel meer campingverhalen. 🐾