Iedereen sliep… behalve twee zwart-witte snoetjes.

Rex tilde zijn kop op.
“Bram… hoor jij dat ook?”

Bram spitste zijn oortjes.
Ritsel… krak… plons…

“Ik hoor iets bij het bos!” fluisterde Bram zacht. Zijn staart bewoog zenuwachtig. “Misschien… een nachtdier?”

Rex stond rustig op.
“Kom. We gaan kijken. Maar wel voorzichtig.”

Ze slopen langs de tenten, over het zachte gras en richting het donkere bosrandje. De camping leek ’s nachts ineens heel anders — spannender, stiller… een beetje mysterieus.

Bij het oude meertje zagen ze een schaduw bewegen.

“Wie is daar?” blafte Rex dapper.

Uit het struikgewas kwam ineens Max de golden retriever tevoorschijn.
“Psst! Jullie ook wakker?” fluisterde hij. “Ik hoorde iets in het bos. Bella en Toby zijn al gaan kijken!”

“Wat? Zonder ons?” Bram sprong bijna op. “Kom, snel!”

Samen renden ze het smalle bospad in. Het maanlicht viel tussen de bomen door en maakte lange, dansende schaduwen op de grond.

Even verderop stond Bella de elegante poedel, haar vacht zilver in het maanlicht. Naast haar snuffelde Toby de teckel druk rond.

“Ik heb sporen gevonden,” zei Toby ernstig. “Grote sporen… en ze leiden naar de oude schuur achter het bos.”

De oude schuur.
Die stond al jaren leeg. Overdag zag hij er al geheimzinnig uit… laat staan in het donker.

Bram slikte.
“D-denken jullie dat het een spook is?”

Rex glimlachte rustig.
“Alleen één manier om daar achter te komen.”

Langzaam liepen ze naar de schuur.
De deur kraakte zacht in de wind.

Krrrrrr…

Bram kroop dichter tegen Rex aan.
“Oké… dit is spannend.”

Voorzichtig duwde Rex de deur open met zijn neus.

Binnen klonk ineens een luid MIAUW!

Alle honden sprongen tegelijk achteruit.

Uit een hoek schoot… een klein rood katje tevoorschijn. Zijn oogjes groot van schrik.

“Oh!” zei Bella opgelucht. “Jij bent het maar.”

Het katje miauwde zacht.
“Ik ben verdwaald… en ik durfde niet meer naar buiten.”

Bram liep voorzichtig naar hem toe.
“Niet bang zijn. Wij helpen je.”

Samen brachten ze het katje terug naar de camping, waar zijn baasje hem al bezorgd zocht met een zaklamp.

Toen het katje veilig in armen werd gesloten, zuchtte Rex tevreden.
“Zie je? Geen spook. Gewoon iemand die hulp nodig had.”

Ze gingen weer bij de tent liggen, moe maar trots.

Bram keek naar de sterren.
“Dit was echt een spannend nachtavontuur.”

Max gaapte.
“En een heldhaftig avontuur.”

Bella glimlachte zacht.
“De beste soort.”

Rex sloot zijn ogen.
“Op de camping gebeurt altijd iets bijzonders…”

En onder de sterrenhemel vielen vijf dappere vrienden langzaam in slaap — klaar voor het volgende avontuur dat de ochtend zou brengen. 🐾✨