Rex en Bram en de geur in het bos

De geur in het bos

Het is een warme dag.
De zon schijnt fel en het gras kraakt een beetje onder de pootjes van Rex en Bram.

Ze lopen samen met hun bazinnetje langs de rand van het bos.
Alles voelt anders vandaag.

Rex stopt even.
Hij tilt zijn kop op en snuift.

Bram doet hetzelfde.
“Ruik jij dat ook?” lijken zijn ogen te vragen.

Er hangt een vreemde geur in de lucht.
Niet zoals bloemen…
niet zoals het bos normaal ruikt.

Een beetje scherp.
Een beetje droog.

In de verte zien ze een lichte waas boven de bomen.
Rex blijft dicht bij hun bazinnetje.
Bram komt iets dichter tegen haar aan zitten.

Dan klinkt er ineens een diep, brommend geluid in de lucht.

Bram kijkt omhoog.
Rex volgt rustig met zijn ogen.

Hoog boven het bos vliegen grote helikopters.
Chinooks… met grote waterzakken eronder.

Ze vliegen heen en weer,
halen water en laten het voorzichtig over het bos vallen.

Hun bazinnetje knielt rustig bij hen neer.
Ze legt een hand zacht op hun vacht.

“Ik ben bij jullie,” zegt ze rustig.

Ze kijkt even naar de lucht en dan naar het bos.
“Er is brand op de Veluwe,” legt ze zacht uit.
“Het is zo droog dat het vuur snel kan ontstaan.
Maar kijk… ze helpen al.”

Rex kijkt haar aan.
Rustig.
Vertrouwend.

Bram zucht zacht en leunt tegen haar been.

“De brandweer en de helikopters doen hun best,” zegt ze.
“Alles komt weer goed.”

Samen blijven ze even zitten.
De wind waait langs hen heen en langzaam wordt de geur minder sterk.

Hun bazinnetje staat op.
“Zullen we een stukje teruglopen? Naar een plek waar het weer fris ruikt?”

Bram kwispelt voorzichtig.
Rex loopt rustig mee.

En stap voor stap…
wordt het weer zoals het hoort.

De geur van bomen.
Van aarde.
Van thuis.