Rex en Bram en het verkoelende meertje

Het verkoelende meertje

De zon staat al hoog aan de lucht.
Het is stil in huis… maar niet voor lang.

Bram ligt languit op de vloer.
Zijn tong hangt een beetje uit zijn bek.

“Warm…” lijkt hij te denken.

Rex ligt iets verderop.
Rustig, zoals altijd.
Maar ook hij verplaatst zich langzaam naar een plekje in de schaduw.

Dan horen ze hun bazinnetje.

“Zullen we iets leuks gaan doen vandaag?”

Twee koppies gaan omhoog.
Twee staartjes beginnen te bewegen.

Hun bazinnetje glimlacht.
“We gaan naar het meertje.”

Bram springt meteen op.
Rex staat rustig op en loopt alvast naar de deur.

Even later rijden ze samen naar het bos.
De lucht trilt een beetje van de warmte.

Maar zodra ze bij het meertje komen…
voelt alles anders.

Koeler.
Frisser.

Het water glinstert in de zon.

Bram kan zich niet meer inhouden.
Met een grote sprong… plons!
Hij verdwijnt half in het water en spat alles nat.

Rex kijkt even.
Zucht zacht.
En loopt dan rustig het water in.

Niet te snel.
Niet te wild.

Precies zoals Rex is.

Hun bazinnetje lacht en gaat aan de rand zitten.
Ze steekt haar voeten in het water.

“Dat is heerlijk…” zegt ze zacht.

Bram komt weer uit het water gerend.
Nat, blij en vol energie.
Hij schudt zich uit…

Spetters overal.

Rex kijkt hem aan alsof hij wil zeggen:
“Dat was niet nodig.”

Maar zijn ogen lachen mee.

Samen spelen ze aan de waterkant.
Rennen een stukje.
Gaan weer terug het water in.

De zon schijnt, maar het voelt nu fijn.

Rustig.
Zomers.
Vrij.

Na een tijdje komen ze allebei naast hun bazinnetje liggen.
Hun vacht droogt langzaam in de warme lucht.

Ze kijkt naar hen.
Streelt zacht over hun kopjes.

“Dit is genieten,” fluistert ze.

En Rex en Bram?

Die sluiten heel even hun ogen…
met het zachte geluid van kabbelend water op de achtergrond.