Rex en Bram en het Geheime Bospad - 2

Het geheime bospad (Ardennen)

"Rex..."

Bram tikte met zijn neus tegen zijn grote broer aan. 

"Word wakker."

Rex opende langzaam één oog. 

"Waarom fluister jij alsof we op een spannende missie zijn?"

"Omdat we op een spannende missie zijn," zei Bram serieus.

De ochtendzon scheen tussen de bomen van de Ardennen. Hun bazinnetje sliep nog in de tent terwijl ergens verderop de vogels begonnen te fluiten.

Bram sprong op een boomstronk, 

"Ik hoorde vannacht iets."

Rex ging rechtop zitten. "Wat dan?"

"Voetstappen."

Rex keek hem onderzoekend aan. " Dat was waarschijnlijk een hert."

"Nee... " fluisterde Bram. "Dit klonk geheimzinnig."

Dat laatste woord maakte zelfs Rex nieuwsgierig.

"Vooruit dan," zuchtte hij. "Maar we blijven wel dichtbij de camping."

Nog voordat Bram antwoord kon geven, rende hij alweer tussen de bomen door. 

"Bram! Niet zo hard!"

Het bos rook fris naar mos en natte bladeren. Kleine zonnestralen dansten over het pad terwijl Rex en Bram steeds dieper het woud in liepen.

Ineens stopte Bram abrupt.

"Rex..."

Voor hen lag een smal paadje dat bijna helemaal verborgen zat achter de varens en grote stenen.

"Ik denk dat niemand hier loopt," fluisterde Bram.

Rex keek aandachtig naar het pad.

"Of juist iemand die niet gevonden wil worden."

Bram kreeg grote ogen.

"Denk je dat hier wolven zitten?"

"Nee," lachte Rex. "Maar misschien wel een avontuur."

Voorzichtig liepen ze verder. Het pad kronkelde omhoog langs oude bomen totdat ze plotseling iets hoorden.

Kling.... kling...

Bram dook meteen achter Rex.

"Wat was dat?!"

Tussen de struiken verscheen langzaam... een kleine geit met een belletje om haar nek.

"Oh... " zei Bram opgelucht. Jij bent helemaal geen monster."

De geit keek hen nieuwsgierig aan en mekkerde zachtjes.

Rex stapte rustig dichterbij.

"Ik denk dat ze verdwaald is."

"Net als het geitje thuis bij ons!" zei Bram enthousiast.

De kleine geit draaide zich langzaam om en liep langzaam verder het pad op, alsof ze wilde dat Rex en Bram haar volgden.

"Volgens mij wil ze iets laten zien," zei Rex.

Bovenop de heuvel kwamen ze bij een oud stenen huisje, half verborgen tussen de klimop en bomen. Naast het huis stond een oude boswachter bezorgd om zich heen te kijken.

Toen hij het belletje hoorde, keek hij op.

"Luna!" riep hij opgelucht.

De geit rende meteen naar hem toe. De boswachter glimlachte warm naar Rex en Bram.

"Daar zijn mijn helden."

Bram ging trots zitten. "Hoorde je dat, Rex? Helden."

Rex glimlachte rustig.

"Ja," zei hij zacht. "Maar echte helden vertellen het meestal niet de hele dag."

Bram dacht even na.

"... Ik denk dat ik daar nog aan moet werken."

En samen liepen ze langzaam terug naar de camping, terwijl achter hen het geheime bospad weer stil verdween tussen de bomen van de Ardennen.

- Auteur: Kelly Black