Rex en Bram en de kikkervriendjes bij het meer

Kikkervriendjes bij het meer.

De zon stond hoog aan de hemel toen Rex en Bram samen met hun bazinnetje een wandeling maakten langs het grote meer. Het gras wiegde zachtjes in de wind en overal klonken vrolijke vogelgeluiden.

Bram rende enthousiast vooruit. Zijn kleine pootjes gingen zo snel dat hij bijna over een boomwortel struikelde.

"Wacht op mij!" blafte hij vrolijk.

Rex liep wat rustiger achter hem aan. Hij keek goed om zich heen, zoals een echte grote broer dat doet. Zijn zwart witte vacht glansde in het zonlicht terwijl zijn oren recht omhoog stonden.

Toen bleef Bram plotseling stokstijf staan.

"Rex.... luister eens!"

"KWAK! KWAK! KWA-AAK!"

Bram sprong meteen op en neer van blijdschap.

"De kikkers!"

Aan de rand van het meer zaten wel tien kleine groene kikkers op leliebladeren. Sommigen dobberden rustig op het water, terwijl andere kikkers grote sprongen maakten. 

Plons!

Eentje viel met een grote plons in het water.

Bram begon hard te lachen. " Die deed vast alsof hij kon vliegen!" 

Zelfs Rex moest grinniken.

Een kleine kikker met hele grote ogen sprong nieuwsgierig dichterbij. Hij kwaakte vrolijk naar Rex en Bram, alsof hij hen welkom wilde heten.

"Volgens mij willen ze spelen," zei hun bazinnetje glimlachend.

Dat hoefde ze Bram natuurlijk geen twee keer te zeggen. Hij sprong meteen rondjes door het gras. De kikkers begonnen ook te springen. Groot, klein, hoog en scheef - overal zag je groene pootjes door de lucht vliegen. Rex deed eerst alsof hij te netjes was om mee te doen. Maar toen een piepklein kikkertje zomaar op zijn poot sprong, keek hij verbaasd naar beneden.

"Kwak?" zei het kikkertje zachtjes.

Bram rolde lachend door het gras. "Volgens mij vindt hij jou aardig, Rex!"

Voorzichtig boog Rex zijn kop naar het kleine diertje. Toen gaf hij heel zacht een likje op het kopje van de kikker.

"KWAK!" riep het kikkertje blij. 

Daarna sprongen alle kikkers tegelijk in het water in.

PLONS! PLONS! PLONS!

Overal spetterde het water omhoog. Bram rende enthousiast achter de spetters aan en kreeg natte pootjes. Dat vond hij helemaal niet erg. Hun bazinnetje ging op een houten bankje zitten en keek glimlachend naar het vrolijke tafereel. Rex zat rustig naast haar terwijl Bram bleef spelen met de kikkers bij het meer.

Toen de zon langzaam begon onder te gaan, kleurde het water goudgeel. De kikkers kwaakten een rustig avondliedje en zelfs Bram werd een beetje moe.

"Het is tijd om naar huis te gaan," zei hun bazinnetje zacht.

Bram keek nog één keer om naar de leliebladeren. "Dag kikkervriendjes!"

"Kwak kwaak!" klonk het vanaf het water.

Rex zwaaide rustig met zijn staart. En samen liepen ze terug naar huis, terwijl achter hen het vrolijke gekwaak nog lang over het meer klonk.

- Auteur: Kelly Black