Rex en Bram en de verloren vlieger

de verloren vlieger

door Kelly Black

De wind danste door het helmgras en de zee ruiste zacht op de achtergrond. Rex liep rustig door het zand, terwijl Bram vrolijk achter een dwarrelend stukje zeewier aan sprong. 

Maar toen bleef Bram ineens stokstijf staan. 

Voor hem lag iets groots en kleurrijks tussen de duinen. Het had rood, geel en blauw. Het bewoog zachtjes in de wind. Bram deed een stap achteruit en blafte verbaasd.

"Wat heb jij nou gevonden?" vroeg het bazinnetje. Rex kwam dichterbij, snuffelde voorzichtig en keek toen omhoog naar het lange touw dat vastzat tussen het helmgras. Het was geen vogel. Het was een vlieger. En blijkbaar was iemand hem kwijtgeraakt.

Bram vond het reuze interessant. Hij gaf met zijn poot een voorzichtig tikje tegen de vlieger. Meteen bolde het doek op door de wind.

WOEFF!

Bram sprong achteruit alsof de vlieger hem wilde aanvallen. Rex keek hem rustig aan. Alsof hij wilde zeggen: Rustig maar, kleine vriend. Het is maar een vlieger.

Het bazinnetje pakte het touw voorzichtig vast.

"Deze is vast iemand," zei ze. "Zullen we de eigenaar zoeken?"

Rex kwispelde. Bram blafte blij.

Samen liepen ze langs de duinen. De vlieger sleepte zachtjes achter hen aan. Af en toe trok de wind eraan, waardoor hij een stukje omhoog wilden.

Bram vond het geweldig. Hij sprong ernaast en probeerde de vlieger bij te houden.

"Niet kapot maken, Bram," lachte het bazinnetje.

Aan het strand zaten kinderen zandkastelen te bouwen. Een jongetje keek op toen hij de vlieger zag. "Is die van jou vroeg het bazinnetje. Het jongetje schudde zijn hoofd. "Nee, die van mij is groen. Maar ik zag net een meisje huilen bij de strandtent. Misschien is hij van haar.

Dat was genoeg voor Rex.

Hij zette zijn neus in de wind en liep vastberaden verder. Bram hobbelde achter hem aan, met zijn oortjes wapperend in de zeebries.

Bij de strandtent zat inderdaad een meisje op een bankje. ze had haar knieën op getrokken en keek verdrietig naar de lucht. Naast haar zat een opa met een pet op. Hij keek bezorgd.

"Ben jij misschien iets kwijt?" vroeg het bazinnetje zacht.

Het meisje keek op.

 Toen zag ze de vlieger.

Haar ogen werden groot.

"Mijn vlieger!" riep ze.

Ze sprong overeind en rende naar hen toe.

"Hij is van mijn opa," zei ze. 

"Hij heeft hem zelf voor mij gemaakt. We wilden hem samen oplaten, maar toen kwam er ineens een harde windvlaag. Ik liet het touw los en toen was hij weg."

Opa glimlachte opgelucht. "Dan hebben jullie de vlieger gevonden," zei hij. "Wat een geluk."

Bram ging trots zitten, alsof hij helemaal zelf de reddingsactie had bedacht. Rex bleef rustig naast het meisje staan. Het meisje aaide Rex over zijn kop.

"Dankjewel," fluisterde ze.

Daarna bukte ze naar Bram. "En jij ook, kleine speurneus."

Bram kwispelde zo hard dat zijn hele lijfje meedeed.

Opa maakte het touw weer netjes vast. Samen liepen ze naar een open stuk strand. De wind stond precies goed.

"Wil jij helpen?" vroeg het meisje aan het bazinnetje. Het bazinnetje hield de vlieger omhoog. Het meisje hield het klosje touw vast. Opa telde af.

"Drie... twee... één... los!"

Rood, geel en blauw dansten boven het strand. Hoger en hoger ging hij, tot hij vrolijk tegen de wolken leek te zwaaien. Bram rende eronderdoor alsof hij dacht dat hij de vlieger kon vangen.

Rex keek omhoog, trots en tevreden. Het meisje lachte weer. "Hij vliegt!" riep ze. "Hij vliegt echt!" Opa legde een arm om haar heen. 

"Zie je wel," zei hij. "Soms waait iets even van je weg, maar dat betekent niet dat je het voorgoed kwijt bent." Het bazinnetje glimlachte.

Rex ging naast haar zitten. Bram plofte moe in het zand, met zijn tong uit zijn bek.

Boven hen danste de verloren vlieger in de lucht.

Maar nu was hij niet meer verloren. De vlieger had zijn weg teruggevonden.

En Bram en Rex hadden er weer een nieuw avontuur bij.