Rex en Bram op zoek naar het zeelied.

op zoek naar het zeelied

door Kelly Black

Het was een warme zomerdag aan zee. De zon glinsterde op het water en de golven rolden zachtjes over het strand. Rex liep rustig naast het bazinnetje. Zijn zwart-witte vacht bewoog zachtjes in de zeewind. Bram huppelde vooruit, met zijn neus dicht bij het zand.

Alles rook spannend vandaag. Naar zout water, naar schelpen, naar zeewier... en naar avontuur.

Plotseling bleef Bram stilstaan.

Voor zijn pootjes lag een klein schelpje. Het was wit met roze streepjes en glansde alsof eer een zonnestraaltje in gevangen zat. Bram boog zijn kop naar beneden.

Toen hoorde hij iets.

Heel zacht.

La-la-la... ruis... la-la-la...

Bram sprong achteruit en blafte verbaasd.

"Wat is er, Bram?" vroeg het bazinnetje.

Rex kwam dichterbij en snuffelde voorzichtig aan heet schelpje. Daarna hield het bazinnetje de schelp bij haar oor. Ze glimlachte. "Volgens mij zingt de zee een liedje voor ons." Bram keek met grote ogen naar Rex. Een liedje? Van de zee? Dat moesten ze natuurlijk vinden.

Rex zette meteen zijn neus in de wind. Bram pakte het schelpje voorzichtig tussen zijn tandjes en liep achter hem aan. Samen volgden ze het geluid van de golven.

Eerst kwamen ze bij een grote zandheuvel. Daar zat een krabbetje met één pootje omhoog. "Heb jij het zeelied gehoord?' vroeg het bazinnetje. Het krabbetje tikte met zijn schaartje op een steen. 

Tik-tik. Tik-tik.

" De zee zingt altijd," leek het krabbetje te zeggen. " Maar je moet wel goed luisteren."  Bram hield zijn kop scheef. Tik-tik klonk een beetje als muziek. Ze liepen verder langs de waterlijn. De golven spoelden over Rex zijn poten en Bram sprong snel achteruit toen het koude water hem raaktje.

Plons!

Bram keek beledigd naar de zee.

Het bazinnetje moest lachen. "De zee plaagt je een beetje, Bram." 

Even later zagen ze een meeuw op een houten paaltje zitten. Hij keek trots over het stand alsof hij de baas van de kust was.

"Heb jij het zeelied gehoord?" vroeg het bazinnetje. De meeuw spreidde zijn vleugels en riep hard:

"Kieuw! Kieuw!"

Bram blafte terug.

"Volgens mij zingt hij ook mee," zei het bazinnetje.

Rex bleef rustig staan. Hij luisterde naar de meeuw, naar de wind en naar de golven. Alles klonk anders, maar toch paste het bij elkaar. 

Daarna kwamen ze bij een klein meisje dat op haar hurken zat in het zand. Ze bouwde een zandkasteel. Ze zat heel stil met haar hand om een schelp heen.

"Hallo," zei het bazinnetje vriendelijk." zoek jij ook iets?"

Het meisje keek op. "Ik zoek het liedje van de zee," zei ze zacht. "Mijn oma zei altijd dat je het kunt horen als je stil genoeg bent. Maar ik hoor alleen maar lawaai." Bram legde het schelpje voorzichtig voor haar neer. Het meisje pakte het op en hield het tegen haar oor. Ze kneep haar ogen dicht. Eerst hoorde ze de wind. Toen hoorde ze de golven. Toen hoorde ze het tikken van de kleine steentjes die door het water werden meegenomen. En ineens glimlachte ze. "Ik hoor het," fluisterde ze. "Het is net alsof de zee zingt."

Rex ging naast haar zitten. Bram kroop dicht tegen haar aan. Het bazinnetje ging ook op het zand zitten.

Samen waren ze een tijdje stil.

En toen gebeurde er iets moois. 

De wind ruiste door het helmgras.

De meeuw riep in de verte.

Het krabbetje tikte op de stenen. 

De golven rolden zacht naar het strand.

En in het schelpje klonk het lied van de zee.

Niet als een gewoon liedje met woorden. Maar als het liedje van water, wind en zon. Het meisje keek naar Rex en Bram. "Ik dacht dat ik het zeelied moest zoeken," zei ze. "Maar misschien moest ik gewoon goed leren luisteren." Het bazinnetje knikte. "Soms is dat het geheim van een avontuur."

Bram blafte vrolijk, alsof hij wilde zeggen dat hij dat allang wist. Maar eigenlijk had hij vooral zin om nog eens achter de golven aan te rennen.

Het  meisje legde het schelpje terug in het zand, precies op de plek waar de zee het net niet kon meenemen.

"Dan kan iemand anders het zeelied ook vinden," zei ze.

Rex keek nog één keer naar de glinsterende zee. Bram gaf het schelpje een voorzichtig duwtje met zijn neus. Toen liepen ze samen verder over het strand.

Achter hen zong de zee zachtjes door.

La-la-la... ruis...  la-la-la...

En rex en Bram wisten het zeker:

Sommige liedjes vind je niet door hard te zoeken. Sommige liedjes vind je door stil te worden en je hart open te zetten.

Zo heeft het verhaal nu een cirkel: Bram vindt het schelpje, ze gaan zoeken, ontmoeten dieren en een meisje, en ontdekten uiteindelijk dat het zeelied in luisteren zit.