Rex en Bram en de oude vuurtoren

de oude vuurtoren

door Kelly Black

Het was een zachte zomerochtend aan zee. De lucht was lichtblauw, de meeuwen vlogen krijsend boven de duinen en de golven rolden rustig over het strand.

Rex liep trots voorop, met zijn zwart-witte vacht glanzend in de zon. Bram huppelde achter hem aan, nog een beetje onhandig met zijn puppypootjes, maar met zijn neus laag bij het zand. Alles rook hier anders an thuis: zout, schelpen, zeewier en .... iets spannends.

Hun bazinnetje liep achter hen aan en lachte. 

"Rustig aan, Bram," zei ze.

"Straks graaf je heel het strand om."

Maar Bram luisterde niet. Hij had iets gevonden.

Bij een hoopje aangespoeld zeewier bleef hij plotseling stilstaan. Zijn staart ging snel heen en weer. Rex kwam meteen kijken. 

"Wat heb jij daar nou?" vroeg het bazinnetje.

Tussen het zeewier lag een klein glazen flesje. Het was dichtgemaakt met een kurkje en binnenin zat een opgerold briefje.

Voorzichtig raapte het bazinnetje het flesje op. Rex ging netjes zitten alsof hij precies begreep dat dit belangrijk was. Bram sprong ondertussen enthousiast rond. 

"Een schat!" leek hij te denken. "We hebben een schat gevonden!"

Het bazinnetje haalde het briefje uit het flesje en rolde het open. De letters waren een beetje bibberig geschreven.

LIEVE VINDER,

IK HEET NOOR. IK BEN OP  VAKANTIE AAN ZEE. IK DROOM ERVAN OM LATER GROTE AVONTUREN TE BELEVEN. MISSCHIEN VIND JIJ DIT FLESJE WEL ERGENS HEEL VER WEG.

GROETJES, NOOR.

Bram keek naar Rex. Rex keek naar de zee. En het bazinnetje keek naar de oude vuurtoren die verderop boven de duinen uitstak.

"Zullen we Noor zoeken?" vroeg ze.

Alsof Rex en Bram het helemaal begrepen renden ze meteen richting de vuurtoren.

De oude vuurtoren stond stevig op een duin. Hij was wit met rode strepen en keek uit over de zee alsof hij al honderden jaren verhalen bewaarde. Onderaan de toren was een bankje. Daar zat een meisje met een zonnehoedje op haar schoot. Ze keek een beetje verdrietig naar de golven. 

Bram liep  zachtjes naar haar toe en snuffelde aan haar schoen.

Het meisje keek op. 

"Hé, jij bent lief," zei ze. Het bazinnetje glimlachte. "Ben jij Noor?" Het meisje knikte verbaasd. "Ja... hoe weet u dat?"" Toen liet het bazinnetje  het briefje zien. Noors ogen werden groot.

"Mijn flesje!" riep ze. " Ik dacht dat het nooit gevonden zou worden."

Ze pakte het briefje voorzichtig vast alsof het iets kostbaars was.

"Ik wilde dat mijn bericht de wereld over zou reizen," zei Noor zacht. "Maar het is vast niet eens ver gekomen."

Rex ging naast haar zitten en legde zijn kop tegen haar knie. Bram probeerde ondertussen op het bankje te klimmen, maar zijn pootjes waren net iets tekort. Noor moest lachen en tilde hem op.

"Misschien is het flesje niet ver gereisd," zei het bazinnetje, "maar het heeft wel precies de goede mensen gevonden."

Noor dacht daar even over na. "En de goede honden," zei ze toen.

Bram likte haar hand. Dat vond hij duidelijk een uitstekend antwoord

Samen liepen ze naar de voet van de vuurtoren. Noor vertelde dat ze vaak droomde over verre landen, hoge bergen en geheime eilanden. Maar soms dacht ze dat ze nooit echte avonturen zou beleven. Rex liep rustig naast haar, alsof hij wilde zeggen: Een avontuur begint gewoon met de eerste stap.

Bram rende achter een schelp aan, struikelde bijna over zijn eigen poten en plofte toen midden in het zand. Noor schaterde het uit. "Hij is grappig," zei ze.

"Dat weet Bram zelf ook," zei het bazinnetje lachend.

Boven op het duin gingen ze zitten. De zee glinsterde in het zonlicht. In de verte voeren kleine bootjes voorbij. De vuurtoren stond achter hen als een oude vriend die over iedereen waakte.

Toen kreeg Noor een idee.

"Mag ik een nieuw briefje schrijven?" vroeg ze. Maar dan niet om ver weg te sturen. Gewoon om hier te verstoppen. Voor iemand die ook even een beetje moed nodig heeft."

Het bazinnetje gaf haar een pen.

Noor schreef zorgvuldig: 

LIEVE VINDER,

EEN AVONTUUR HOEFT NIET ALTIJD VER WEG TE ZIJN. SOMS BEGINT HET BIJ EEN WANDELING, EEN GEVONDEN FLESJE, EEN LIEVE HOND OF IEMAND DIE NAAR JE LUISTERT.

VERGEET NIET: JIJ BENT DAPPERDER DAN JE DENKT.

GROETJES VAN NOOR, REX EN BRAM.

Ze stopten het briefje terug in het flesje. Niet in de zee, want daar kon het verloren raken de dieren pijn doen. Ze legden het veilig in een houten kistje bij de vuurtoren, waar bezoekers vaker kleine berichten achterlieten. Noor aaide Rex over zijn kop. "Dankjewel dat jullie mijn avontuur hebben gevonden," zei ze.

Rex kwispelde rustig. Bram gaf een vrolijk blafje, alsof hij wilde zeggen: Graag gedaan, wanneer gaan we weer?

Toen ze later terug liepen over het strand, keek het bazinnetje nog één keer om naar de vuurtoren. De zon stond nu lager en gaf de toren een gouden randje.

Bram liep moe maar tevreden naast haar. Rex droeg trots een gevonden schelp in zijn bek. En ergens achter hen, bij de oude vuurtoren, lag een klein briefje te wachten op de volgende vinder.

Want sommige schatten zijn niet van goud. 

Sommige schatten zijn woorden die precies op het juiste moment gevonden worden.