Rex en Bram en de wandelsteen

de wandelsteen

door Kelly Black

Het was een rustige ochtend in het bos. De zon scheen zacht tussen de bladeren door en maakte gouden vlekjes op het kronkelende bospad.

Rex liep rustig naast het bazinnetje. Zijn zwart-witte vacht glansde een beetje in het ochtendlicht. Bram huppelde vooruit, zoals hij dat altijd deed. Zijn kleine puppypootjes trippelden vrolijk over het zandpad.

Alles rook spannend vandaag.

Naar natte bladeren.

Naar dennennaalden.

Naar mos.

En naar iets wat Bram nog niet kende.

Bram bleef ineens staan.

Zijn neus ging naar beneden.

Snuf, snuf, snuf.

Daar half verstopt tussen een paar blaadjes, lag een gladde steen. Maar het was geen gewone steen. Deze steen was beschilderd.

Er stond een vrolijke Border Collie op.

Zwart-wit, met een kwispelende staart en twee ondeugende oogjes.

Bram keek naar de steen.

Toen keek hij naar Rex.

Toen keek hij weer naar de steen.

"Waf!" blafte Bram blij.

Het bazinnetje bukte zich en pakte de steen voorzichtig op.

"Wat heb jij nou gevonden, Bram?"

Rex kwam dichterbij en snuffelde rustig aan de steen. Bram sprong er bijna tegenaan van nieuwsgierigheid.

Op de achterkant stonden kleine letters. Het bazinnetje las hardop voor:

NEEM ME MEE OF VERSTOP ME OPNIEUW, ZODAT IK IEMAND ANDERS BLIJ KAN MAKEN.

Bram hield zijn kop scheef. Meenemen? Dat klonk goed.

Hij vond de steen mooi. En er stond ook nog een hond op. Misschien was het wel een speciale Bram-steen.

Maar Rex ging rustig zitten en keek om zich heen. Alsof hij nadacht.

Het bazinnetje glimlachte.

"Er zijn mensen die wandelstenen beschilderen," vertelde ze. "Ze leggen ze ergens neer zodat iemand anders ze kan vinden. Gewoon om een glimlach door te geven.

Bram keek naar de steen.

Een glimlach doorgeven?

Kon dat dan?

Hij keek naar Rex. Rex kwispelde zacht, alsof hij wilde zeggen: Ja hoor, kleine vriend. Dat kan best.

Het bazinnetje legde de steen even op haar hand.

"Wat zullen we doen? Nemen we hem mee of verstoppen we de steen opnieuw?"

Bram stapte naar voren. Hij rook nog één keer aan de steen.

Hij vond hem zó mooi.

Maar toen keek hij naar het bospad. Misschien kwam er straks wel een kindje langs dat ook blij zou worden van deze steen.

Bram zuchtte diep.

Het was moeilijk.

Iets moois doorgeven...

Maar iets moois doorgeven... dat was misschien nog leuker.

"Zullen we een mooi plekje zoeken?" vroeg het bazinnetje.

Rex stond meteen op. Hij liep langzaam verder over het pad, alsof hij precies wist waar ze moesten zijn.

Bram liep naast hem, maar hij keek steeds achterom naar de steen in de hand van het bazinnetje. Je wist maar nooit of zo'n steen ineens weg kon wandelen.

Na een tijdje kwamen ze bij een oude boomstronk. Er groeide groen mos op de bovenkant en er stonden kleine varens omheen. Naast de boomstronk scheen een stukje zonlicht precies op de grond.

"Dit lijkt mij een prachtige plek," zei het bazinnetje.

Rex ging naast de boomstronk zitten.

Bram snuffelde eromheen. Hij vond een eikeldopje, een krom takje en een klein geel blaadje. 

Toen kreeg hij een idee.

Hij pakte het blaadje voorzichtig tussen zijn tandjes en legde het naast de boomstronk.

"Wil jij er iets bij leggen?' vroeg het bazinnetje.

Bram kwispelde trots.

Het bazinnetje legde de beschilderde steen voorzichtig naast het blaadje. Daarna drukte Bram met zijn pootjes zachtjes in het zand ernaast.

Er bleef een klein pootafdrukje achter.

"Mooi gedaan, Bram," zei het bazinnetje.

Bram keek trots naar Rex.

Rex gaf hem een duwtje met zijn neus.

Toen liepen ze een stukje verder en gingen achter een paar struiken staan. Niet om te gluren natuurlijk. Nou ja... misschien een heel klein beetje.

Ze wilden gewoon zien of iemand de steen zou vinden.

Even gebeurde er niets.

De wind ruiste door de bomen.

Een merel zong op een tak.

Er viel een dennenappel uit een boom.

PLOK.

Bram schrok ervan en sprong bijna tegen Rex aan.

Rex bleef rustig zitten. Rex schrok niet zo snel van dennenappels.

Toen hoorden ze stemmen.

Een jongetje kwam over het pad aanwandelen met zijn vader en moeder. Hij schopte zachtjes tegen een takje en keek naar de grond.

"Ik vind wandelen saai," mopperde hij.

Zijn moeder glimlachte. "Kijk eens goed om je heen. Misschien vind je wel iets bijzonders."

Het jongetje haalde zijn schouders op.

Maar toen bleef hij ineens staan.

"Wacht eens..."

Hij liep naar de oude boomstronk.

Daar lag de steen.

In het zonlicht.

Naast het gele blaadje.

En naast het kleine pootafdrukje van Bram.

Het jongetje pakte de steen op. Zijn ogen werden groot.

"Kijk!" riep hij. "Er staat een hond op!"

Zijn vader kwam dichterbij. "En wat staat er op de achterkant?"

Het jongetje draaide de steen om en las langzaam: 

"Neem me mee of verstop me opnieuw, zodat ik iemand anders blij kan maken."

Hij glimlachte.

Eerst een beetje.

Toen steeds groter.

"Mag ik hem meenemen?" vroeg hij.

"Dat mag," zei moeder. "Of verstop hem straks ergens anders."

Het jongetje dacht even na.

"Ik neem hem eerst mee naar oma," zei hij. "Oma houdt van honden. En daarna verstop ik hem weer, zodat iemand anders hem ook kan vinden.

Achter de struiken kwispelde Bram zo hard dat de blaadjes begonnen te bewegen.

Het jongetje keek op.

"Hoorde ik nou iets?"

Rex stond rustig op en liep het pad op. Bram kwam meteen achter hem aan, alsof hij per ongeluk betrapt was bij een geheime missie. 

"Daar zijn honden!" riep het jongetje blij.

Het bazinnetje kwam lachend tevoorschijn.

"Volgens mij hebben Rex en Bram net gezien dat jij de steen gevonden hebt," zei ze.

Het jongetje keek naar Bram.

"Heb jij dat pootafdrukje gemaakt?" 

Bram ging zitten en keek zo trots mogelijk.

" Dat denk ik wel, " zei het bazinnetje.

Het jongetje aaide Bram voorzichtig over zijn kop. Daarna gaf hij Rex ook een aai.

" Dank jullie wel, " zei hij. "Ik was net een beetje chagrijnig, maar nu niet meer."

Rex keek tevreden.

Bram gaf een vrolijk blafje.

Dat was dus wat een glimlach doorgeven betekende.

Niet dat je een glimlach in je poot kon dragen.

Maar wel dat je iets kleins kon doen waardoor iemand anders zich blij voelde.

Het jongetje stopte de steen voorzichtig in zijn jaszak.

"IK ga er goed op passen," beloofde hij. "En daarna mag hij weer verder op reis."

Toen wandelde hij met zijn ouders verder. Nu keek hij niet meer mopperend naar de grond. Nu speurde hij langs het pad, alsof overal schatten konden liggen. 

Bram keek hem na.

Een klein beetje miste hij de steen al.

Maar toen dacht hij aan het gezicht van het jongetje.

Aan zijn grote glimlach.

Aan oma, 

EINDE