Rex en Bram en oma's verdwenen bril

Oma's verdwenen bril

door Kelly Black

Rex en Bram gingen vandaag op bezoek bij oma.

Dat was altijd feest, want bij oma rook het naar koffie, koekjes en... als je Bram moest geloven.... kruimeltjes op de vloer.

Zodra de deur openging, schoot Bram naar binnen.

"Rustig aan, Bram!" riep het bazinnetje.

Maar Bram had al iets ontdekt onder de keukentafel.  Een kruimel. Een héél klein kruimeltje.

Voor Bram was dat genoeg reden om de hele keuken grondig te onderzoeken. 

Rex liep ondertussen netjes naar oma toe en gaf haar een kopje tegen haar hand.

"Hallo lieve Rex," zei oma. "Kom jij oma even gedag zeggen?"

Toen keek oma ineens verbaasd om zich heen.

"Waar is mijn bril?"

Het bazinnetje keek naar oma.

"Je bril?"

"Ja. Mijn bril! Ik had hem net nog.

Oma voelde op tafel. Ze keek naast haar stoel. Ze keek in haar tas.

Geen bril.

"Nou ja zeg," mompelde oma. "Zonder bril kan ik mijn bril natuurlijk ook niet zoeken."

Rex keek haar aandachtig aan.

Bram stopte zelfs even met kruimels zoeken.

 Een vermiste bril?

Dat klonk als een zaak voor Speurhond Rex en assistent Bram.

Rex begon rustig door de kamer te lopen. Hij snuffelde bij oma's stoel, onder de tafel en naast de kast. Bram deed hem na. Alleen pakte Bram het iets grondiger aan.

Hij stak zijn neus in oma's tas.

"Bram!"

Bram trok zijn kop terug.

Aan zijn neus hing een papieren zakdoekje. Het bazinnetje begon te lachen. "Dat is geen bril."

Bram keek alsof hij wilde zeggen: Dat wist ik heus wel.

Daarna zocht hij onder de bank. Hij kwam terug met een pantoffel.

"Ook geen bril," zei oma. Nog een keer onder de bank. Een oude tennisbal. Rex keek naar Bram. Serieus?

Bram kwispelde trots. Toen liep oma naar de keuken. "Misschien heb ik hem daar neergelegd."

Iedereen liep achter haar aan. Rex voorop. Bram erachter. Het bazinnetje daar weer achter.

Het leek wel een kleine optocht. Oma deed de koelkast open. "Misschien ligt hij hier." Het bazinnetje keek haar aan. "In de koelkast?" "Je weet maar nooit." Rex stak nieuwsgierig zijn neus naar voren. Bram ook. Vooral Bram. Want in de koelkast lagen véél interessantere dingen dan een bril.

"Jij blijft van de kaas af," zei oma meteen.

Bram ging zitten. Maar zijn ogen bleven bij de kaas. Geen bril in de koelkast. Daarna keek oma in de fruitschaal. Geen bril. In de vensterbank. Geen bril. Bij de koffiepot. Geen bril. Zelfs in het koekblik keek ze. "Waarom zou je bril in het koekblik liggen?" vroeg het bazinnetje lachend. Oma haalde haar schouders op. "Geen idee. Maar nu we toch kijken.." Ze pakte meteen een koekje. Rex kreeg een hondenkoekje. Bram ook. 

Het zoeken werd steeds gezelliger. Aleen de bril was nog steeds verdwenen. 

Toen bleef Rex ineens stokstijf staan.

Hij keek naar oma. 

Heel lang.

Daarna keek hij naar het bazinnetje.

Toen weer naar Oma.

"Wat is er Rex?" vroeg het bazinnetje.

Rex kantelde zijn kop.

Bram kwam naast hem zitten en keek ook naar oma.

Toen sprong Bram ineens tegen oma op.

"Ho, ho!" lachte oma. "Wat moet jij nou?"

Bram snuffelde aan haar.

En toen zag het bazinnetje het.

Ze begon te lachen.

Eerst zachtjes.

Toen steeds harder.

"Oma... "

"Wat?"

"Ik denk dat we de bril hebben gevonden."

"Waar dan?"

Het bazinnetje wees.

"Boven op je hoofd."

Oma voelde met haar hand in haar haar.

En ja hoor.

Daar zat haar bril.

Al die tijd.

Oma keek naar de bril in haar hand.

Naar Rex.

Naar Bram.

en toen schoot ze zelf ook in de lach.

"Nou ja! We hebben de koelkast, de fruitschaal, het koekblik én de halve woonkamer doorzocht..."

Bram keek naar het koekblik.

Hij vond dat gedeelte van de zoektocht eigenlijk uitstekend verlopen.

Rex gaf oma een lik over haar hand.

"Jij wist het hè, Rex?" zei oma.

Rex kwispelde.

Bram rende ondertussen alweer naar de keuken.

"Bram!" riep oma. 

Hij stopte.

"De bril is gevonden. De zoektocht is voorbij!"

Bram keek naar het koekblik.

Daar was hij duidelijk niet mee eens.

Want volgens Bram was er nog één groot mysterie dat dringend opgelost moest worden:

Waar oma de hondenkoekjes had verstopt.

En voor dát onderzoek had hij de rest van de middag wel nodig.