Rex en Bram gaan kamperen met Max

kamperen met max

door Kelly Black

Op een zonnige zaterdagochtend kwam hun vriendje Max vrolijk het tuinpad oplopen. De golden retriever droeg een blauwe halsdoek en kwispelde zo hard dat zijn hele achterlijf heen en weer wiebelde.

“Rex! Bram!” blafte hij enthousiast. “Ik ga naar de camping. En jullie mogen mee!”

Bram sprong meteen overeind. “Een camping? Hebben ze daar brokjes?”

“Vast wel,” zei Rex. “Maar op een camping slaap je vooral in een tent.”

Bram keek verbaasd. “Buiten? Zonder mand? Zonder bank? En zonder koelkast?”

Even later vertrokken de drie vrienden. Toen ze op de camping aankwamen, zagen ze overal tenten, caravans en spelende kinderen. Het rook naar gras, dennenbomen en ergens ook naar pannenkoeken.

Max liet trots zijn kampeerplek zien. Er stond een grote groene tent, met daarnaast drie hondenkleedjes.

“Die kleine is vast voor mij,” zei Bram.

Maar toen hij erop ging liggen, bleek het een deurmat te zijn.

Rex en Max moesten lachen.

Ze hielpen mee om de tent in te richten. Rex droeg voorzichtig een kussen naar binnen. Max bracht zijn waterbak. Bram wilde ook helpen en pakte een zak broodjes op. Helaas zat er een klein gaatje in de zak. Overal waar Bram liep, vielen broodjes op de grond.

“Wat handig,” zei Bram blij. “Nu kunnen we straks precies zien waar de tent staat. We volgen gewoon het broodjesspoor!”

Na de lunch gingen ze de camping verkennen. Ze kwamen langs een speeltuin, een klein meertje en een winkeltje waar ijsjes werden verkocht. Bij het water zagen ze een geel rubberbootje dat langzaam van de kant wegdreef.

“Daar zit niemand in,” zei Max.

“Dan heeft het bootje vast geen zin meer om stil te liggen,” vond Bram.

Rex ontdekte dat het touw van het bootje was losgeraakt. Max sprong voorzichtig in het ondiepe water en zwom erachteraan. Rex pakte het uiteinde van het touw toen Max terugkwam. Bram hielp natuurlijk ook. Hij beet in het touw en trok uit alle macht.

“Goed trekken!” riep Max.

Bram trok zo hard dat hij achterover in het gras rolde. Het bootje lag inmiddels veilig aan de kant, maar Bram bleef met het touw tussen zijn tanden liggen.

“Ik heb hem!” riep hij trots.

De eigenaar van het bootje bedankte de drie honden en gaf hun ieder een hondenkoekje.

“Kamperen is geweldig,” smakte Bram. “Je redt een bootje en krijgt meteen een beloning.”

’s Avonds zaten ze bij de tent. De lucht kleurde roze en oranje. In de verte klonk zachte muziek. Max vertelde spannende verhalen over egels die ’s nachts over de camping liepen.

“Misschien zien we er straks eentje,” fluisterde Bram.

Toen het donker was, kropen de drie vrienden in de tent. Max viel al snel in slaap. Rex lag rustig op zijn kleed, maar Bram bleef luisteren.

Ritsel… ritsel…

“Rex,” fluisterde hij. “Er loopt iets buiten.”

Ritsel… krak…

“Misschien is het die egel,” zei Rex.

Bram kroop dichter tegen hem aan. “Of een campingmonster.”

Voorzichtig gluurden ze door de opening van de tent. In het licht van de maan zagen ze iets bewegen bij de tas met eten.

Rex stapte naar buiten. Max liep dapper met hem mee. Bram volgde op veilige afstand, verstopt achter Max’ grote pluimstaart.

Plotseling sprong er iets uit de struiken.

Bram gaf een piepje.

Het was geen monster. Het was een klein konijntje met een blaadje sla in zijn bek.

“Zie je wel,” zei Rex. “Geen campingmonster.”

Bram haalde opgelucht adem. “Dat wist ik natuurlijk allang. Ik wilde alleen even kijken of jullie ook dapper waren.”

De volgende ochtend werden ze wakker van fluitende vogels. Bram stak zijn kop buiten de tent en keek tevreden om zich heen.

“Wanneer gaan we weer kamperen?” vroeg hij.

“Maar we zijn er nog,” lachte Max.

“Mooi,” zei Bram. “Dan kunnen we eerst ontbijten. Ik weet precies waar de broodjes liggen.”

Hij volgde het broodjesspoor van gisteren, maar aan het einde vond hij alleen een paar tevreden musjes.

Rex, Max en zelfs Bram moesten er hard om lachen.

Het was pas hun eerste nacht op de camping, maar één ding wisten ze al zeker: met goede vrienden werd zelfs slapen op een deurmat een echt avontuur.