Rex en Bram en het geheim van de ritselende bladeren

het geheim van de ritselende bladeren

Op een mooie herfstochtend stonden Rex en Bram voor het raam naar buiten te kijken. De wind blies kleine wolkjes bladeren door de tuin. Rode, gele en oranje blaadjes dansten over het gras.

“Denk je dat we vandaag naar het bos gaan?” vroeg Bram hoopvol.

Rex wilde net antwoorden toen er werd aangebeld.

Bram rende blaffend naar de deur. “Visite! We krijgen visite!”

Voor de deur stonden Bella, de elegante witte poedel, en Tobias, de vrolijke bruine teckel. Bella droeg een prachtig paars strikje om haar hals. Haar witte krullen waren zo netjes dat het leek alsof de wind speciaal om haar heen waaide.

Rex vergat even hoe hij moest blaffen.

“Hallo, Rex,” zei Bella vriendelijk.

Rex ging kaarsrecht staan, duwde zijn borst vooruit en probeerde heel indrukwekkend te kijken.

“B-bella… wat leuk dat je er bent.”

Op dat moment dwarrelde er een groot herfstblad boven op zijn kop.

Bram proestte het uit. Tobias rolde bijna over zijn korte pootjes van het lachen.

“Het staat je prachtig,” zei Bella met een glimlach.

Rex liet het blad dus maar zitten.

Het bazinnetje stelde voor om samen naar het bos te wandelen. Dat vonden de vier vrienden een geweldig idee. Even later liepen ze over een smal bospad. Onder hun poten kraakten de droge bladeren en hoog boven hen zwaaiden de boomtoppen heen en weer.

Bram sprong in iedere hoop bladeren die hij tegenkwam.

“Pas op!” riep Tobias. “Straks zit er iets onder!”

Maar toen Tobias zelf door een berg bladeren liep, verdween hij er bijna helemaal in. Alleen het puntje van zijn bruine staart stak er nog bovenuit.

“Waar is Tobias?” vroeg Bram plagend.

“Ik ben hier!” klonk het gedempt vanuit de bladeren.

Bella schudde voorzichtig een paar blaadjes van zijn rug. Zelfs Tobias moest erom lachen.

Ze wandelden verder tot ze bij een oud gedeelte van het bos kwamen. Hier stonden de bomen dicht bij elkaar en lag een dik tapijt van bladeren op de grond. Opeens bleef Rex staan.

“Hoorden jullie dat?”

Iedereen luisterde.

Ritsel… ritsel… piep!

“Daar!” zei Bram. “Bij die omgevallen boom!”

Ze liepen voorzichtig op het geluid af. Achter een dikke boomstam bewoog een enorme hoop bladeren. Eerst zagen ze niets. Toen klonk er opnieuw een zacht piepje.

“Misschien is het een bosmonster,” fluisterde Bram.

“Dan is het wel een erg klein bosmonster,” zei Bella.

Tobias stak zijn neus in de bladeren en snoof eens goed.

“Het ruikt niet naar een monster,” zei hij. “Het ruikt naar… egel!”

Onder de bladeren zat inderdaad een jonge egel. Hij was in een kuiltje terechtgekomen en een afgebroken tak versperde zijn weg naar boven. Hoe meer hij probeerde eruit te klimmen, hoe meer bladeren er naar beneden gleden.

“Niet bang zijn,” zei Bella zacht. “Wij gaan je helpen.”

Rex probeerde de tak met zijn neus opzij te duwen, maar hij was te zwaar. Bram begon met zijn voorpootjes bladeren weg te graven, maar daardoor rolden er juist nog meer het kuiltje in.

“Stop maar even,” zei Rex. “We moeten een plan bedenken.”

Tobias bekeek de omgevallen boom aandachtig. Omdat hij zulke korte pootjes had, kon hij veel gemakkelijker onder de stam kijken dan de anderen.

“Ik zie iets!” riep hij. “De tak zit maar aan één kant vast. Als Rex hem optilt en Bella hem opzij duwt, kan ik onder de stam door om de egel de goede kant op te wijzen.”

“En wat kan ik doen?” vroeg Bram.

“Jij haalt het bazinnetje,” zei Rex. “Wij kunnen de tak misschien verschuiven, maar zij kan de egel veilig uit het kuiltje tillen.”

Bram draaide zich om en rende zo snel hij kon terug over het bospad.

Rex zette zijn tanden voorzichtig om het dikke uiteinde van de tak. Bella duwde met haar schouder tegen de zijkant.

“Eén, twee… drie!” riep Tobias.

Rex trok, Bella duwde en langzaam kwam de tak in beweging.

Tobias kroop onder de boomstam door. “Deze kant op, kleine vriend. Je hoeft niet bang te zijn.”

De egel zette een paar voorzichtige stapjes, maar toen gleed hij opnieuw naar beneden.

“Hou nog even vol!” riep Tobias.

Rex’ poten gleden over de natte bladeren. De tak werd steeds zwaarder. Bella zette al haar kracht en al haar vier poten in. Haar keurige witte krullen zaten inmiddels vol met takjes en blaadjes, maar daar lette ze helemaal niet op.

Toen hoorden ze Bram blaffen.

“Daar zijn ze!”

Het bazinnetje kwam snel aangelopen. Ze droeg haar jas en handschoenen en knielde bij het kuiltje neer. Voorzichtig pakte ze de kleine egel op en zette hem onder een struik, waar hij veilig tussen de droge bladeren kon schuilen.

De egel snuffelde even aan haar handschoen. Daarna keek hij naar de vier honden.

“Piep,” zei hij zacht, alsof hij hen bedankte.

Toen verdween hij tussen de struiken.

“Dat hebben jullie geweldig gedaan,” zei het bazinnetje trots.

Rex keek naar Bella. Haar prachtige witte vacht was niet meer zo netjes als toen ze aankwam. Er hing zelfs een klein takje aan haar paarse strik.

“Toch ben je nog steeds de mooiste poedel van het hele bos,” zei Rex voordat hij er erg in had.

Bella keek hem glimlachend aan. “En jij bent de dapperste Border Collie, zelfs met een blad op je hoofd.”

Rex schrok. Het herfstblad zat er nog steeds!

Bram en Tobias barstten opnieuw in lachen uit.

Op de terugweg begon het zachtjes te regenen. Ze renden met z’n allen door de bladeren, sprongen over plassen en schuilden even onder een grote eikenboom. Thuis droogde het bazinnetje hen af met warme handdoeken en kregen ze allemaal een hondenkoekje.

Rex ging heel dicht naast Bella liggen.

“Wat een avontuur,” zuchtte Bram tevreden.

“Gelukkig hadden we Tobias bij ons,” zei Bella. “Zonder zijn korte pootjes hadden we nooit onder die boomstam kunnen kijken.”

Tobias keek trots. “Zie je wel? Korte pootjes zijn soms juist reuzehandig.”

“En zonder Bram was het bazinnetje niet zo snel gekomen,” zei Rex.

“En zonder Bella had ik die zware tak nooit kunnen verplaatsen,” voegde hij er zachtjes aan toe.

Bella gaf hem een lief likje op zijn wang.

Rex werd er helemaal stil van.

“Volgens mij is Rex weer verliefd,” fluisterde Bram tegen Tobias.

“Weer?” grinnikte Tobias. “Volgens mij is hij daar nooit mee gestopt!”

Buiten dansten de herfstbladeren verder door de tuin. En binnen lagen vier vrienden warm en tevreden bij elkaar, dromend van hun volgende avontuur in het grote bos.