Toen Rex en Bram samen met Bella thuiskwamen van hun avontuur in het herfstbos, stond er een kleine paarse tas in de gang.

Bram snuffelde eraan.

“Van wie is die tas?” vroeg hij nieuwsgierig.

Bella keek hem vrolijk aan. “Die is van mij. Ik mag vannacht bij jullie logeren!”

Rex’ oren gingen meteen rechtop staan.

“Logeren?” vroeg hij. “Hier? Bij ons? De hele nacht?”

Bella knikte. “Als jullie dat leuk vinden.”

“Leuk?” riep Rex. “Ik vind het geweldig!”

Hij rende direct door de kamer. Eerst schudde hij zijn mand op, daarna schoof hij zijn favoriete kussen naast de open haard en ten slotte legde hij zijn mooiste bal ernaast.

“Deze plek is voor jou,” zei hij trots tegen Bella.

Bram keek naar het groene kussen. Dat was het kussen waarop hij altijd samen met Rex lag.

“Maar daar liggen wij toch altijd?” vroeg hij.

Rex hoorde hem niet. Hij was veel te druk met Bella.

“Wil je wat drinken? Of een brokje? Ik heb ook nog een piepbal. En ik kan heel goed een bal vangen. Zal ik het voordoen?”

Rex pakte de bal, gooide hem zelf omhoog en probeerde hem op te vangen. De bal stuiterde tegen zijn neus en rolde onder de kast.

Bella giechelde. “Heel knap, Rex.”

Rex deed alsof dat precies de bedoeling was.

Bram ging op het kleed zitten. Eerst vond hij het nog grappig, maar na een tijdje kreeg hij een vreemd kriebeltje in zijn buik. Rex keek steeds naar Bella. Rex praatte steeds met Bella. En nu mocht Bella ook nog op hun groene kussen liggen.

“Zullen we met de flostouw spelen?” vroeg Bram.

“Straks, Bram,” zei Rex. “Ik laat Bella eerst de tuin zien.”

“Maar Bella heeft de tuin al vaker gezien.”

“Niet in het donker,” antwoordde Rex.

Bram keek door het raam. Het was nog helemaal niet donker.

In de tuin liet Rex trots iedere struik en iedere boom aan Bella zien.

“Hier verstop ik soms mijn bal,” vertelde hij. “En daar graaft Bram weleens een kuil waar hij daarna zelf in valt.”

Bella lachte.

Bram, die hen vanuit de deuropening volgde, trok een sip gezicht.

“Ik viel maar één keer in die kuil,” mompelde hij.

Toen het etenstijd was, zette het bazinnetje drie bakken naast elkaar. Rex wachtte tot Bella begon te eten.

“Wat ben jij ineens beleefd,” zei Bram.

“Dat ben ik altijd,” antwoordde Rex.

Bram verslikte zich bijna in zijn brokje.

Na het eten gingen ze met z’n drieën op het kleed liggen. Rex schoof dicht tegen Bella aan. Bram wilde naast Rex gaan liggen, maar daar was bijna geen plaats meer.

Met een klein zuchtje kroop hij tussen hen in.

“Bram!” zei Rex verbaasd. “Je hebt de hele andere kant van het kleed nog.”

“Ik lig altijd hier,” zei Bram koppig.

Bella keek van Rex naar Bram. Ze zag dat Bram zijn oren liet hangen.

“Kom maar naast mij liggen,” zei ze vriendelijk. “Er is plaats genoeg.”

Maar Bram stond op.

“Laat maar. Ik ga wel alleen in de gang liggen.”

Hij liep weg met zijn staart omlaag.

Rex keek hem na. “Wat heeft hij nou?”

Bella dacht even na. “Volgens mij is Bram een beetje jaloers.”

“Jaloers? Op jou?”

Bella knikte. “Misschien denkt hij dat jij mij nu liever vindt dan hem.”

Rex keek geschrokken. “Maar dat is toch heel anders? Jij bent… nou ja… jij bent Bella. En Bram is mijn kleine vriend. Mijn maatje. Mijn broertje.”

“Dat weet jij,” zei Bella. “Maar weet Bram dat ook?”

Op dat moment klonk er buiten een harde windvlaag. De takken zwiepten tegen het raam en de regen kletterde op het dak.

Toen ging plotseling het licht uit.

Alles werd donker.

“Rex?” klonk Brams stem vanuit de gang.

“Ik ben hier!” riep Rex.

Er volgde een harde bons. Daarna klonk er een klein piepje.

Rex en Bella renden naar de gang. In het donker konden ze bijna niets zien.

“Bram, waar ben je?” vroeg Rex bezorgd.

“Hier… onder de kapstok.”

Het bazinnetje kwam eraan met een zaklamp. In de lichtstraal zagen ze Bram zitten. Over zijn kop hing een sjaal die van de kapstok was gevallen.

“Ik schrok helemaal niet,” zei Bram snel. “Ik ging alleen even kijken of de vloer nog op dezelfde plek lag.”

Bella probeerde niet te lachen. “En? Lag hij er nog?”

“Gelukkig wel.”

Het bazinnetje stak een paar kaarsen aan. In de woonkamer werd het meteen warm en gezellig. Buiten loeide de wind, maar binnen dansten kleine lichtjes over de muren.

Rex ging naast Bram zitten.

“Luister eens,” begon hij. “Bella vertelde dat jij misschien een beetje jaloers bent.”

“Ik ben helemaal niet jaloers,” zei Bram.

Rex keek hem aan.

“Nou ja,” mompelde Bram. “Misschien een klein beetje.”

“Waarom dan?”

Bram keek naar zijn witte voorpootjes. “Sinds Bella er is, heb je bijna niet meer met mij gespeeld. Ze mocht op ons kussen en je liet haar de tuin zien. Straks vind je haar veel leuker dan mij.”

Rex gaf Bram een zacht duwtje met zijn neus.

“Bella is heel bijzonder voor mij,” zei hij. “Maar jij ook. Jij bent mijn beste maatje. Met wie moet ik anders door de modder rennen, koekjes zoeken en kattenkwaad uithalen?”

“Met Bella?” vroeg Bram voorzichtig.

Bella schudde lachend haar witte krullen. “Ik houd niet zo van modder in mijn vacht.”

“Zie je wel?” zei Rex. “Daar heb ik jou voor nodig.”

Bram moest een beetje glimlachen.

“En ik kom niet alleen voor Rex logeren,” zei Bella. “Ik kom bij jullie allebei logeren. Zonder jou zou het lang niet zo gezellig zijn.”

Precies op dat moment klonk er een vreemd geritsel bij de achterdeur.

Ritsel… tik… ritsel…

Bram sprong overeind. “Wat is dat?”

Rex liep voorzichtig naar de deur. Bella bleef dicht achter hem en Bram volgde als laatste.

Het bazinnetje scheen met de zaklamp naar buiten. Daar lag Bella’s paarse logeertas midden op het terras. De wind had de deur op een kier geduwd en de tas naar buiten geblazen. Haar paarse dekentje hing vast aan een lage struik en wapperde wild heen en weer.

“Mijn dekentje!” riep Bella.

Voordat Rex iets kon zeggen, schoot Bram door de kier naar buiten. Hij rende door de regen, greep het dekentje voorzichtig met zijn tanden en trok eraan.

Maar het zat stevig tussen de takken.

“Ik kom helpen!” riep Rex.

Samen trokken Rex en Bram aan het dekentje. Bella hield de deur met haar poot open. Met één flinke ruk kwam het los.

Rex en Bram rolden achteruit in een natte hoop bladeren.

Bella keek hen aan. Eerst schrok ze, maar toen begon ze te lachen. Zelfs Rex en Bram moesten lachen.

Binnen droogde het bazinnetje hen af met warme handdoeken. Daarna maakte ze één grote slaapplek van het groene kussen, Bella’s paarse dekentje en de mand van Rex.

“Er past maar één hond op dat kussen,” zei Bram.

“Dan moeten we maar heel dicht tegen elkaar aan liggen,” zei Bella.

Bella ging in het midden liggen. Rex kroop aan haar ene kant en Bram aan haar andere kant. Buiten tikte de regen nog steeds tegen het raam, maar binnen was het heerlijk warm.

“Rex?” fluisterde Bram.

“Ja?”

“Vind je mij morgen ook nog je beste maatje?”

Rex legde zijn poot over Bram heen. “Morgen, overmorgen en alle dagen daarna.”

Bella gaf Rex een lief likje op zijn wang.

Bram grinnikte. “Je kijkt weer zo gek.”

“Ik kijk helemaal niet gek,” zei Rex.

“Wel waar. Je kijkt verliefd.”

Rex deed alsof hij al sliep.

Niet veel later vielen ze alle drie in slaap. Bella onder haar paarse dekentje, Rex dicht tegen haar aan en Bram veilig onder de poot van zijn beste vriend.

En het groene kussen?

Dat bleek groot genoeg voor hen alle drie.