Bella en haar verdwenen paarse strik

De ochtend na het logeerpartijtje werd Bram wakker van luid gesnurk. Hij opende voorzichtig één oog. Rex lag languit op het groene kussen. Zijn achterpoten staken onder Bella's paarse dekentje vandaan en zijn voorpoot lag nog steeds beschermend over Bram heen.

"Rex," fluisterde Bram.

Rex sliep verder.

"Rex!" zei Bram iets harder.

Rex schrok wakker. "Wat? Waar? Ik was helemaal niet aan het snurken."

Bella tilde haar hoofd op en keek hem slaperig aan.

"Volgens mij droomde je dat je een tractor was," zei ze.

Bram begon te lachen. "Een tractor met gespitste oren!"

Rex deed alsof hij niets hoorde en rekte zich uitgebreid uit.

Buiten was de herfststorm voorbij. De regen was gestopt en tussen de wolken verscheen de eerste zonnestralen. De tuin lag vol afgewaaide takjes en natte bladeren. Op het terras stond een grote plas waarin de oranje bladeren als kleine bootjes ronddreven.

"Goedemorgen, slaapkoppen," zei het bazinnetje terwijl ze de kamer binnenkwam. "Wie heeft er zin in ontbijt?"

Dat hoefde ze geen tweede keer te vragen. Bram sprong meteen van het kussen en rende naar zijn voerbak. Rex volgde iets rustiger, omdat hij in het bijzijn van Bella natuurlijk netjes wilde overkomen.

Bella stond op en schudde haar witte krullen uit.

Opeens blijft Rex stokstijf staan.

"Bella!" riep hij verschrikt.

Bella keek om zich heen. "Wat is er?"

"Je strik!"

Bella voelde met haar poot langs haar hals. Haar mooie paarse strik was verdwenen.

"O nee, " zei ze. "Die had ik gisteren nog om."

Rex keek onder het groene kussen. Daarna stak hij zijn neus onder het paarse dekentje.

"Niet hier," mompelde hij.

Hij zocht achter de mand, onder de tafel en zelfs in Bella's logeertas.

Bram keek toe terwijl Rex steeds zenuwachtiger door de kamer rende.

"Misschien is de strikt vannacht losgeraakt," zei Bella rustig.

"Dan moeten we hem terugvinden," zei Rex. "Een elegante poedel zonder paarse strik is als... als..."

"Een Border Collie zonder brokjes?" stelde Bram voor.

"Veel erger!" riep Rex.

Bella grinnikte. "Zo erg is het nu ook weer niet."

Maar Rex was al verder aan het zoeken. Hij trok het dekentje helemaal van het kussen, stootte tegen de waterbak en liep daarna met zijn neus tegen de kast.

Bram ging op de plek zitten waar Bella had geslapen. Hij snoof aan het kussen en daarna aan het dekentje.

"De strik ligt niet meer in de kamer, zei hij.

Rex keek hem aan. "Hoe weet jij dat?"

Bella kwam naast Bram staan. "Kun jij mijn strik opsporen?"

Bram stak trots zijn borst vooruit. "Mijn neus vindt alles."

"Behalve het koekje dat gisteren voor je neus lag," plaagde Rex.

"Dat lag achter mijn neus," zei Bram. "Dat is iets anders."

Bram liep langzaam door de kamer. Bij de achterdeur bleef hij staan. Hij snoof langs de kier en begon met zijn staart te kwispelen. 

"Hier ruik ik hem!"

Het bazinnetje opende de deur. Meteen stroomde er een frissen herfstlucht naar binnen.

Bram liep het terras op met zijn neus vlak boven de grond. Rex en Bella volgden hem. Bij de struik waaraan Bella's dekentje de avond ervoor vast had gezeten, vond Bram een klein stukje paars draad.

"De wind heeft de strik meegenomen," zei hij.

Ze volgden het spoor door de tuin. Tussen de natte bladeren vond Bram nog een paars draadje. Daarna liep het spoor lang het tuinhek en onder de heg door.

Bram dook zonder aarzelen tussen de takken.

"Wacht op ons!" riep Rex.

Maar Rex was te groot om door de smalle opening te kruipen. Bella wilde het proberen, maar haar witte krullen bleven direct aan een takje haken.

"Ik ga wel alleen," zei Bram

Aan de andere kant van de heg lag een klein paadje. Overal lagen afgebroken takken en hoopjes bladeren. Bram snoof naar links en naar rechts.

Toen hoorde hij iets.

Tsjilp... tsjilp...

Op een lage tak zat een roodborstje. In zijn snavel hield het een lang paars lint vast.

"Daar is Bella's strik!" riep Bram.

Het roodborstje vloog naar een klein nestje in de struik. Het nest was door de storm een beetje uit elkaar gewaaid. Tussen de takjes stak het andere deel van Bella's strik.

"Het vogeltje gebruikt hem om zijn nest te repareren," zei Bella vanaf de andere kant van de heg.

"Maar het is mijn favoriete strik," zei ze zacht.

Bram dacht diep na. Ze konden de strik niet zomaar uit het nest trekken. Dan zou het roodborstje opnieuw zonder stevig nest zitten.

Opeens kreeg hij een idee.

"Wacht hier!"

Hij rende terug door de opening onder de heg. Daarna schoot hij langs Rex en Bella naar binnen.

Even later kwam hij terug met een plukje zachte wol die uit Bella's paarse dekentje was losgeraakt.

"Misschien vindt het roodborstje dit nog fijner," zei hij.

Het bazinnetje had ondertussen gezien wat er gebeurde. Ze pakte wat zachte, droge takjes en een plukje hondenhaar dat na het borstelen in de borstel was achtergebleven. Ze legde alles voorzichtig bij de heg.

Het roodborstje kwam nieuwsgierig dichterbij. Eerst pakte het een paar zachte witte haartjes. Daarna nam het de wol mee naar zijn nest.

Het paarse lint liet het los.

De strik dwarrelde langzaam naar beneden.

"Ik heb hem!" riep Bram.e

Hij sprong naar voren, maar de strik landde precies boven op zijn kop. Het paarse lint hing voor zijn ogen en Bram botste tegen een hoop bladeren.

Rex en Bella barstten in lachen uit.

"Hij staat je prachtig," zei Bella.

Bram stak zijn kop tussen de bladeren vandaan. "Dan houd ik hem zelf maar."

Rex kroop ondertussen ook onder de heg door. Met veel moeite wurmde hij zich tussen de takken. Toen hij eindelijk aan de andere kant stond, zat zijn zwarte vacht vol blaadjes en hing er een dun takje achter zijn oor.

"Dat was helemaal niet smal," zei hij hijgend.

Bella keek hem vanaf de andere kant aan. "Nee hoor, je bent alleen een beetje... breed.

Bram bracht de strik naar het bazinnetje. Gelukkig was hij niet kapot. Ze klopte het vuil eraf en maakte hem weer netjes om Bella's hals vast.

Bella draaide een rondje. "Hoe zie ik eruit?"

"Prachtig," zei Rex onmiddellijk.

"En dankzij Bram heb ik hem terug," zei Bella.

Ze gaf Bram een lief likje op zijn kop.

Bram keek trots naar Rex. "Nu kreeg ik een likje van Bella."

Rex deed alsof hij dat helemaal niet erg vond.

"Mooi," zei hij. "Heel fijn voor je."

"Ben je soms jaloers?" vroeg Bram plagend.

"Ik?" natuurlijk niet!"

Bella keek lachend van Rex naar Bram. "Volgens mij lijken jullie meer op elkaar dan jullie denken."

Toen iedereen weer binnen was, zette het bazinnetje het ontbijt neer. Voor Bella stond een eigen bakje tussen de bakken van Rex en Bram.

Na het eten speelden ze samen met het flostouw. Rex hield de ene kant vast en Bram en Bella trokken aan de andere kant. Rex probeerde dapper vol te houden, maar met z'n tweeën waren Bram en Bella veel te sterk.

Met een ruk lieten ze het touw los.

Rex rolde achteruit en belandde opnieuw op het groene kussen.

"Dat was expres," zei hij snel.

"Natuurlijk," zei Bella.

Later die ochtend werd Bella opgehaald. Haar paarse logeertas stond klaar bij de deur en haar strik zat weer keurig tussen haar witte krullen.

"Kom je nog eens logeren?" vroeg Bram.

Bella glimlachte. "Heel graag. Maar de volgende keer wil ik naast Bram slapen."

Rex keek geschrokken.

Bram begon hard te lachen. "Wie is er nu jaloers?"

Bella gaf Rex snel een likje op zijn wang. "Maak je geen zorgen. Het groene kussen is groot genoeg voor ons alle drie."

Toen Bella vertrokken was, gingen Rex en Bram samen bij het raam zitten. Ze keken hoe zij over het tuinpad liep. 

"Rex?" vroeg Bram.

"Ja?"

"Ik vind Bella eigenlijk best leuk."

Rex knikte. "Ik ook."

"Dat had ik nog niet gemerkt," zei Bram.

Rex gaf hem een speels duwtje. Even later rolden ze samen over het kleed.

Buiten begon het opnieuw zachtjes te waaien. Maar Bella's paarse strik zat stevig vast - en in het gerepareerde nestje lag een roodborstje heerlijk warm tussen de zachte witte krulletjes.

🐾 Laat jij een pootafdruk achter?

Rex en Bram zijn dol op berichtjes van hun lezers! 💌 Vertel hieronder wat je van hun avonturen vindt. Wie weet krijgen ze van jouw reactie wel inspiratie voor een volgend avontuur! 🐾✨