Rex en Bram en het bazinnetje in de krant

Het was zaterdagochtend. Rex lag lekker op zijn vaste plekje en Bram Was druk bezig met iets héél belangrijks: onderzoeken of er misschien nog een kruimeltje onder de tafel lag.

Opeens hoorde Rex het bazinnetje roepen. 

"Jongens! Kijk nou eens!" 

Rex stond meteen op. Als het bazinnetje zo riep, wat er óf iets heel bijzonders aan de hand, óf Bram had weer iets gedaan wat niet mocht. 

Bram kwam ook aangesneld.

"Wat is er?" leek hij te vragen, terwijl hij voor de zekerheid even naar Rex keek.

Het bazinnetje zat met een grote glimlach naar het scherm te kijken.

"Ik sta in de krant!" 

Bram keek naar Rex. 

Toen naar het bazinnetje.

En weer naar Rex.

In de krant?

Hij liep naar het scherm en bekeek de pagina aandachtig. En ja hoor. Daar stond een foto van het bazinnetje.

Bram spitste zijn oren.

Hij keek achter het scherm.

Niets.

Hij keek er nog eens achter.

Nog steeds niets.

Rex zuchtte.

" Ze zit niet echt in de krant, Bram."

Maar Bram vertrouwde het niet helemaal. Als het bazinnetje in de krant stond, waarom zat ze dan tegelijkertijd gewoon naast hem?

Mensen maakten het soms onnodig ingewikkeld.

"Het is een opiniestuk,"  vertelde het bazinnetje trots.

Bram keek naar Rex.

Een wat?

"Een opiniestuk," herhaalde ze. "Daarin vertel je wat je ergens van vindt."

Aha!

Hij had namelijk ook heel veel opinies.

Hij vond dat het ontbijt best twee keer per dag geserveerd kon worden. Dat koekjes veel te klein waren. Dat wandelingen nooit lang genoeg duurden en dat deuren eigenlijk altijd open moesten staan.

En hij vond vooral dat Rex niet altijd als eerste een snoepje moest krijgen.

Bram ging rechtop zitten.

als De Stentor nog iemand zocht voor een volgend opiniestuk, was hij beschikbaar.

Rex keek ondertussen aandachtig naar de grote kop boven het artikel.

"Mijn onrust is niet weg: Bezuinigingen zijn vooral doorgeschoven."

Hij kende het bazinnetje goed genoeg om te weten dat ze niet zomaar iets schreef. Als haar iets raakte, dacht ze erover na. En soms kwamen die gedachten uiteindelijk op papier terecht.

Net zoals hun avonturen.

Alleen ging dit verhaal niet over een verdwaalde bril, een wandeling door het bos of iets geks wat Bram had uitgespookt.

Dit keer schreef het bazinnetje over mensen.

Over haar werk in de zorg. Over mensen die soms hulp nodig hebben. En over waarom het belangrijk is dat er een vangnet blijft voor mensen bij wie het leven niet altijd loopt zoals gepland.

Rex liep naar haar. toe en legde zijn kop tegen haar been.

"Ach, Rex,"  zei ze en ze aaide hem over zijn kop. " Ben je trots op me?" 

Zijn staart tikte zachtjes tegen de vloer. 

Natuurlijk was hij dat.

Bram kwam er onmiddellijk bij staan. 

Hij wilde ook trots zijn.

Al wist hij nog steeds niet precies wat bezuinigingen waren.

Hij dacht even heel diep na.

Toen keek hij naar de kast waar de hondenkoekjes stonden.

Als bezuinigingen betekenden dat er minder koekjes kwamen, was hij er in ieder geval fel op tegen.

Het bazinnetje begon te lachen.

"Kom maar, jongens. Jullie krijgen een koekje." 

Bram sprong enthousiast omhoog.

Kijk.

Dáár kon hij nou een uitstekend opiniestuk over schrijven. 

De koekjes moeten groter en er moeten er meer van komen.

Rex keek hem aan.

Misschien moet De Stentor daar nog maar eens over nadenken.